Lalin Aydemir kaçırıldığında, bunun bir son değil geçici bir kâbus olduğunu sanmıştı. Yanıldığını, Levent Kuzgun’un sessiz bakışlarında anladı. Bu adam bağırmıyordu, tehdit etmiyordu. Sahipleniyordu. Dudakları suskun, dokunuşları mühür gibiydi. Kaçmak istedi, nefret etti, direndi… ama zamanla korkunun yerini tanımadığı bir çekim aldı.Levent için Lalin, bir zaaf değil; bir kaderdi. Ona yaklaşan herkesi ezip geçerken, Lalin’in bakışlarının değiştiğini fark etti. Naz, yerini kıskançlığa bıraktı. Lalin artık sadece kaçırılan bir kadın değildi; Levent’e yaklaşan kadınlara karşı gözünü kırpmadan saldıran, karanlığı paylaşan bir kraliçeydi. İkisi de biliyordu: Bu aşk masum değildi, ama vazgeçilebilir hiç değildi.Tenimde Susan Dudaklar, sahiplenmenin aşka, kıskançlığın tutkuya, suskunluğun bir yemin gibi bedene kazındığı bir hikâye.Bu bir kaçırılma öyküsü değil.Bu, iki yıkımın birbirini seçmesi.