Yağmur nizamiyenin ışıkları altında perde gibi yağıyordu. Kadın kapının önünde dururken montundan su damlıyordu. Nöbetten çıkan üsteğmen onu görünce kaşlarını çattı. “Burada beklemek yasak.” “Beklemiyorum.” “Kime geleceksiniz?” “İçeride birine.” “Randevunuz var mı?” “Hayır.” “O halde neden geldiniz?” Kadın bir an sustu, sonra düz bir sesle konuştu: "Görmek istediğim kişi yakınım"dedi Üsteğmen kadını birkaç saniye süzdü. Yağmur ikisinin arasına ağır bir sessizlik bırakmıştı. “Kimliğinizi görebilir miyim?” Kadın kimliği uzattı. Adam okuyunca bakışı değişti. Kapıyı açtı. “Buyurun.” Kadın içeri adım atarken arkasından sadece şu cümleyi duydu: “Yağmur dinene kadar çıkmayın.” Kadın gözlerini devirerek yürümeye devam etti. --------------------------------------------------------------------------- Bazı karşılaşmalar tesadüf gibi görünür, ama kader en çok yağmur altında çalışır. O gün nizamiyede açılan kapı yalnızca bir askeri alanın kapısı değildi; iki yabancının hayatına aynı anda düşen, sessiz ama geri dönüşsüz bir başlangıçtı. Birinin görevi sınırları korumaktı, diğerinin kalbi ise çoktan o sınırların içine düşmüştü. Ve ikisi de o an bilmiyordu ki, bazı hikâyeler bir selamla değil… bir sorguyla başlar. Çünkü gülün açtığı yerde diken de vardır. Ve kader, en çok birbirine dokunmaması gereken hayatları birbirine yaklaştırmayı sever. ----------------------------------------------------------------- Vatanın aydınlığında doğup,gül dikeninin karanlığında solan bir aşkın hikayesi.

Bir uçak düştü. Pilot hayatını kaybettiğini düşündü ama onun hayatı daha yeni başlıyordu. Bu hikayenin ne başıydı ne de sonu.