Bazı hikâyeler kurgulanır. Bazıları ise yaşanır. Bu roman ikisinin arasında bir yerde duruyor. YAR`IM “Ah sen, bir Ozan olursun bazen... sustukça sızlayan.” Bazı insanlar hayatımıza gelmez. Yerleşir. Kök salar. Ve gittiklerinde geride yalnızca bir boşluk değil, bizden bir parça bırakırlar. Ahsen ve Ozan birbirlerini henüz çocukken buldular. Büyürken birbirlerinin en yakını, ilk aşkı, en büyük yarası oldular. Ama bazen sevmek yetmez. Bazen doğru insanla yanlış zamanda karşılaşırsın. Bazen kalmak isterken gitmek, tutmak isterken bırakmak zorunda kalırsın. Sonra hayat devam eder. Yıllar geçer. Şehirler değişir. İnsanlar büyür. Başka aşklar, başka hayatlar, başka yollar girer araya. Ve bir gün, yıllar önce yarım bıraktığın insan karşına yeniden çıkar. Ama artık ne sen eskisi gibisindir ne de o. YAR`IM, yalnızca yıllara meydan okuyan bir aşkın değil; aileden taşınan yaraların, büyümenin, çalışmanın, kaybetmenin, yeniden başlamanın ve insanın kendi hayatını kurarken kim olduğunu keşfetmesinin hikâyesi. Çünkü bazı aşklar unutulmaz. Bazılarıysa unutulmadığı için değil, bir gün yeniden seçilebildiği için yaşar. Belki bu hikâyede kendinizden bir parça bulacaksınız. Belki yıllardır unuttuğunuzu sandığınız birini... Belki de kitabı kapattığınızda aklınızda yalnızca tek bir soru kalacak: Bir hikâye gerçekten ne zaman biter?

Her şey bir anlaşmayla başladı. Net maddeler, kesin sınırlar, duygudan arındırılmış bir yakınlık. Lâl için bu, kontrol altında tutulması gereken bir riskti. Aras içinse baştan bozulacağı belli bir oyundu. Geçmişlerinden kaçarken aynı masaya oturdular. Konuşulmayanlar arttıkça, kurallar işlememeye başladı. Çünkü bazı hisler ne yazılır, ne de imzalanır. Tehlike yaklaştıkça aşk büyüdü. Aşk büyüdükçe sözleşme anlamını yitirdi. Bu roman; aşkı romantik bir vaat değil, iki insan arasında yapılan ama kalbin dışarıda bırakıldığı bir pazarlık olarak anlatıyor. Ve şunu soruyor: Her maddeye uyulabilir. Peki ya kalp?

Nisan, ömrüne yalnızca iki ay kaldığını bilen bir kadındır.Bunu kimseye söylemez. Çünkü vedaların, söylenince daha erken geldiğini düşünür.Kerem, aşka kapılarını kapatmış bir adamdır. Hayatına girmesine izin verdiği hiçbir şeyin kalıcı olmayacağına inanır. Nisan’la karşılaştığında bunun da geçici olduğunu sanır. Ama bazı karşılaşmalar geçici değildir. Sadece kısadır. Nisan, Kerem’i severken zamanla yarıştığını bilir. Kerem ise Nisan’ı severken, kaybetmeyi hiç düşünmez. Birinin bildiği son, diğerinin bilmediği bir gerçektir. Nisan ölmeden önce, Kerem son kez gelir. Helallik alınır. Söylenmeyen cümleler kalır. Ve bir aşk, tamamlanmadan biter. Nisan’ın ölümünden sonra Kerem yaşamaya devam eder. Ama bir daha hiçbir kadını sevemez. Çünkü bazı aşklar biterken, insanın içindeki bütün başlangıçları da alıp götürür.

Kendisine "halkı eğitmek" gibi bir rol biçen ve "hâ- ce-i evvel" yani "ilk öğretmen" olarak anılan Ahmet Mithat Efendi, edebiyat dünyasına 1870 yılında ya- yımlanan Kıssadan Hisse adlı eseriyle adım atmıştır. Ezop`tan, Fenelon`dan ve yerli fıkralardan tertip edilen hikâyeler Ahmet Mithat Efendi`nin sonraki eserlerinde de izlerini göreceğimiz, toplumsal ahlakı mesele eden ilk örneklerdir. Nesilden nesile aktarılarak önemini bugün de koruyan kıssaların yer aldığı kitap, Ahmet Mithat Efendi hayattayken yayımlanan nüshaları ti- tiz bir şekilde karşılaştırılarak okuyucuların karşısına çıkıyor.