Kim olduğunu bilmediğim bir adam... Mezun olduğum gün adıma Türk Silahlı Kuvvetlerini Güçlendirme Vakfına bağış yaptı. Mesajının altına ise sadece tek bir cümle bıraktı. *"Mezuniyetin kutlu olsun, Tabip Teğmen Berfin Demir."* İsmi yoktu. İmzası yoktu. Sadece bıraktığı merak vardı. Ben onu aramıyordum. O da kendini göstermiyordu. Ama kader, bizi aynı yolda yürütmeye çoktan karar vermişti. Ben; renkleri, sarı laleleri ve kahkahaları seven inatçı bir askerî hekimdim. O ise karanlıkta kalmayı seçen bir yabancı... Bir bağışla başlayan hikâye, zamanla bir sırra... Bir sır, yıllarca sürecek bir bekleyişe... Ve bir bekleyiş, ömürlük bir aşka dönüştü. Çünkü bazı insanlar hayatına kapıyı çalarak girmez. Sessizce gelir. Ve bir gün, kalbinin en güzel yerine adını yazar. **Benim adım Berfin Demir.** Ama onun gözünde... **Ben hep "Sarı Lalem" olarak kaldım.**

Tıp öğrencisi Alçin kaldığı yurttan çıkıp Bursanın Sancak mahallesinde küçük bir daire tutar. Karşı komşularının iki kardeş olduğunu ve içlerinden komiser olan Selim`in sevgilisi, onun kardeşi Sude`nin ise en yakın arkadaşı olacağından henüz haberi yoktur. ... Ben önüme dönmüş ve düşüncelerimle boğuşurken omzumda hissettim az önce elinde tuttuğu ceketi. Yavaşça omuzlarımın üzerine bırakmıştı. Hareketiyle ona döndüm, o zaten bana bakıyordu. "Üşüyor gibiydin. " dedi. "Biliyorsun, komşu ko- " Gülerek böldüm onu, lafını devam ettirdim. "Komşu komşunun ceketine muhtaçmış. " Sözünü tamamlamamla gözlerinde parıltılar oluştu sanki ya da bana öyle geliyordu. Ama sırıttığı kesindi. Cekete sarıldım iyice. "Üşüyordum, evet. " dedim. "Sen gelmeden önce... " Güldü, bu lafım hoşuna gitmişti. Ceketin altında kalan saçlarıma uzandı eli. Yaklaştı bana doğru ve altta kalan saçlarımı ceketin üzerine çıkardı. "Üşüyordun. Ben gelmeden önce... " diye tekrarladı beni elini çekerken.

Tutulmuş dilimle ve büyülenmiş gözlerle çocuğa baktım. İçimdeki sesin dışarı fırlamasına engel olamayarak, "Bir adet Biscolata reklamı," dedim. Çocuk ne söylediğimi anlamayarak kaşlarını çattı. Kabaca bir ses tonuyla "Ney?" dedi.Kendime gelmek için kafamı hızla iki yana salladım. "Üç ekmek, biri açık olsun lütfen," dedim aceleyle. (...) Parayı aldı, çekmeceden para üstünü uzatırken dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı. Bana doğru hafifçe eğildi ve fısıldar gibi bir sesle konuştu: "Reklamı beğendiyseniz yine bekleriz."

Devlet verilerine göre ölü olan bir tıp öğrencisi, özgürlüğünü geri kazanmak için; masum ve korumasız biçimde Karahan imparatorluğunun içine sızarsa neler olur? Efsun ve Aral`ın hikâyesine hoşgeldiniz..♟️🎲 Bazen piyon şahı yendiğini düşünür...

Rusya`da büyük aşk İçinde +18bulunur

Kabusları olan bir kadının tek rüyası olmak...

"Ağlama güzelim.." "Güzelinin değilmi?" "Güzelimsin..." ____ "Serçe gözlüm" "Yüzbaşım..." ___

Bir doktor ve savcının hikayesi.Zor geçen bir çocukluk..Keyifli okumalar.

Belalara uçan bir kızın günlüğü mü desek ki.

Akşam güneşi avluyu altın rengine boyarken, taşlar üzerinde hafif bir rüzgâr esiyordu. Şehsuvar, iki katlı konaklarının geniş avlusunda yürüyordu. Elinde eski bir kitap vardı, ama gözleri uzaklara dalmıştı. Gözlerindeki derinlik, artık sadece meraklı bir genç kızın değil, çevresinde sözünün dinlendiği, aklı ve zekâsıyla saygı kazanan bir kadının bakışıydı. Arslan, kırsaldaki evinden dönmüştü. Atını bağladıktan sonra avluya girdi. Mavi gözleri, Şehsuvar’ın bal rengi gözleriyle buluştu. Aralarında bir sessizlik vardı; bu sessizlik, yılların birikimi değil, yılların ortak anlayışı ve güveniyle oluşmuş bağın sessizliğiydi. “Akşam rüzgârı serin,” dedi Arslan, ağır ve ölçülü sesiyle. Şehsuvar gülümsedi; gülüşünde artık sadece gençlik heyecanı yoktu, hem zekâsını hem duygusunu yansıtan bir denge vardı. “Serin… ama güzel. Kitaplarımı okuyacak zaman bırakıyor bana,” diye yanıtladı. Arslan bir adım yaklaştı, gözleri Şehsuvar’ın gözlerinde gezindi. “Biliyor musun,” dedi, “senin bu bakışın beni hem düşündürüyor hem de cesaretlendiriyor.” Şehsuvar hafifçe başını eğdi. “Sen de öyle, Arslan… Herkesin yapamadığını yapıyorsun. Gizli projelerin, stratejilerin… benim asla cesaret edemeyeceğim şeyler.” Arslan dudaklarını kıpırdattı, hafifçe bıyığını düzeltti. “Belki de… biz birbirimizi bu yüzden tamamlıyoruz.” O an, avluda gölgeler uzarken, iki kişi sadece birbirine bakmıyordu; geleceklerini, çevrelerini ve hayatlarını birlikte inşa edeceklerini hissediyorlardı. Uzaklarda çocukların sesi geliyordu. Aniden bir gümbürtü koptu; dışarıdan bağırışmalar ve çığlıklar duyuldu. İkisi de şaşkınlıkla birbirine baktı. “Arslan… neler oluyor?” Şehsuvar nefes nefese sordu. Arslan’ın gözlerinde öfke belirdi. “Bodruma inip saklan, Şehsuvar! Hemen! Ben gelene kadar oradan ayrılma. Sana öğrettiklerimi unutma sakın!” Şehsuvar, kocasının dediğini yaptı; kalbi hızla çarpıyordu. Bodruma indi, kapıyı sessizce kapattı ve nefesini kontrol etmeye çalıştı. Avluda Arslan’nın sesi ve dışarıdaki kargaşa birbirine karışıyordu; ama o biliyordu ki, şimdi sadece beklemek ve güvenmek gerekiyordu.

Üniversiteden arkadaşının doğum gününe giden Sare, gittiği partide polis baskınına uğrayarak gözaltına alınacağından habersizdi.

17 yıllık hayatının yalan olduğunu öğrenen Aden`in hikayesi.

Bazı insanlar çizerek iyileşir. Bazıları pişirerek. Çiz ve Pişir, arkadaşlık, sessiz aşklar ve herkesin bilmediği sırlar üzerine. Alice’in hayalleri var ama cesareti eksik. Nabi’nin hedefleri net ama kalbi çok sakin. Bu bir “her şey yoluna girdi” hikâyesi değil. Bu, yolda olmanın hikâyesi.

“Ölüler yalan söylemez, ama yaşayanlar… Asel Cebe’nin adli tıp dünyasında başlayan sırlar, ihanet ve adaletin kesiştiği bir oyuna dönüşür.”

Ben Zeynep Siraça çocukluktan beri aşım ama tek sebebim var. Abim

Tanı; Aşk “Bazı yaralar sadece neşterle değil, kalple de iyileşir.” Baran Demir... 28 yaşında bir genel cerrahi uzmanı. Disiplinli, kusursuz, duygudan arınmış bir zihin. İmkânsız bir ameliyatla adını ülkeye ezberletmiş ama kimse onun içindeki yıkımı bilmiyor. Asla asistan yetiştirmiyor. Çünkü kimseye güvenmiyor. Geçmiş, onun ellerini olduğu kadar kalbini de kapatmış. Ama artık bu yalnızlık sona ermek zorunda. Yağmur Ünal... Genç bir genel cerrahi asistanı adayı. Hayatının en kırılgan yaşlarında babasını, sonra da sağlığını kaybetti. Diyabetle yaşarken bile vazgeçmedi hayallerinden. O sadece cerrah olmak istemiyor; kendine, bedenine, geleceğine hükmetmek istiyor. Ve bir sabah adı, hiç istemediği bir dosyada yazıyor: “Asistan atamanız Uz. Dr. Baran Demir’e yapılmıştır.” Neşterlerin gölgesinde, gece nöbetlerinde, kan ve sevgi arasında bir yolculuk başlıyor. İki yabancı. İki yaralı. Bir ameliyat masası kadar keskin bir çizgide, birbirinin hayatına tanı koyacak.

"Unutmayacağım, dedi küçük kız o gün büyük bir söz verdiğini fark etmeyerek. Sözünü tutamadı..." Bir olay sonucu hafızasını kaybeden Lavinya, ve düşmanı Aren Aksel. Başlarına neler geleceklerinden habersiz, Aren, kendini Lavinya`ya tekrar hatırlatmaya çalışırken kendilerini hiç istemedikleri bir olayın içinde bulurlar. Kader, ağlarını yavaşça örmeye başlar. Kimin kime ihanet edeceği belirsiz bu yolda sadece birbirlerine güvenirlerse ancak bu kabustan kurtulabilirler.

Efil Afra Karaca, Marmara üniversitesindeki 2. yılında yeni bir apartmana taşınır. O apartmana taşındığı gün yan dairesindeki komşusuyla karşılaşır. Komşusunun tavrı Efil`i gıcık eder. O anlık bu apartmanda geçireceği zamanların sıkıcı ve sinir bozucu olacağını düşünür, ancak başına geleceklerin farkında değildir...

"Geçmişin sesi susmazken, kalbinin fısıltısına nasıl güvenebilirsin?" Duygu’nun hikâyesi; kalabalıklar içinde yalnız kalmanın, eski yaralarla yeni hayalleri yeşertmenin, bir yabancının bakışında sığınacak bir liman bulmanın hikâyesi. Okul koridorlarında yankılanan dedikodular, suskun geçen çocukluk yılları, kayıp bir annenin boşluğu ve sessizce çalan bir keman sesi… "Tüm mutlu hayatların sergilendiği bir sahnede ben hep perde arkasında oturdum. Sahnede değildim ama izlemekten de alıkoyamıyordum kendimi. Ama insanlar beni sahnede görmeyince mutluluğu yazanın ben olduğumu varsaydılar. Sahnede sergilenen oyunlarının yönetmeni olmuştum onların gözlerinde. Ben de bana verilen role göre yaşamak zorunda kaldım."

Her şey en fazla ne olabilirki dememle başladı keşke o kelimeyi söylemeseydim işler buraya kadar gelmezdi...

Kötü bir çocukluk travması, karıştırılan çocuklar, verilen kayıplar, kavuşan sevdalar, büyüyemeyen çocuklar. İşte bu Ada `nın hikayesi. Kimsesizliğe mecbur bırakılmış Ada `nın hikayesi.

@_TeD_ 00 canlı bir video başlattı. "Siktir puşt!" @_TeD_00 adlı kullanıcının Topluluk kurallarını hiçe sayarak açtığı canlı üzerine soruşturma başlatıldı. ⬜⬜⬜

Çocukluklarında, yaşamın masumiyeti ve arkadaşlığın samimiyetiyle büyüdüler. Ta ki o karanlık gün gelene kadar. Yıllar önce, ailelerden biri diğerine ihanet etti. Sessizlik, çocukların neşesini susturdu ve masumiyetlerini gölgelendi. Ölümle, dostluk son buldu ve iki aile düşman kesildi.

Bir savcının yolu her zaman belli değildi. Bazen bir cinayet, bir suskunlukla. bir suskunluk ise bir cinayetle sonuçlanabilirdi. Ve bu cinayetlerin sonsuzluğunda boğulan o insanlar yine hukukçular olurdu. ... "B-ben öldürdüm onu. Ellerime sevdiğim kadının kanı bulaştı. Yıkıyorum geçmiyor ve geçmedikçe canım daha çok yanıyor"dedi buğulu sesiyle. "Suçlu olan sen değilsin. bu bir cinayet ve bunu çözeceğime inansan iyi edersin. Bana inanmayan insanlardan hazzetmem doğrusu." dedim ve belki de onun içindeki sönmeye başlayan umut ateşine bir odun attım. Ateşi harlandı lakin benim düşüncelerimi yakmaya yetmedi...

İşi uğruna her şeyini feda eden bir doktor...