Kayıp neon şehri İvresia 4 türden oluşuyordu. Lordlar, doktorluk görevi yapan her gün şehrimiz için yeni deneyler yapan türdü. Yanıklar, Lordların görevlerini sabote etmeye çalışan aptallardı. Onlara yaklaştığında yanık kokusu alırdınız eğer bu kokuyu almıyorsanız bu türün ya kırmızı gözlerine bakın ya da kollarındaki ejderha izine. Gözcüler, Lordların özel korumasıydı. Her bir lordun bir gözcüsü bulunurdu. Eğer Yanıklardan biri Lordu öldürürse Gözcü de ölürdü ancak Gözcü ölürse bu Lordların umrumda olmaz ve kendilerine yeni bir Gözcü bulurlardı. İnsanlar, aslında aramızdaki en masum türdü ama çoğumuz oradan geliyorduk. Yanıklar hariç... Bu bir farkındalık hikayesiydi...

“Motoru çalıştırdığımda, geçmişin sesi sustu.” Mira’nın dünyası benzin kokar, sessizlikle yanar. Babası bir kazada öldüğünde, o da bir parçasını yitirmiştir. Geceleri erkek kılığına girip yeraltı yarışlarına katılır. Çünkü hız, acının unutturabildiği tek şeydir. Ama bir gün, motor sesinin altına bir kalp atışı karışır, Rüzgar.... Rakip çetenin tehlikeli lideri, Mira’nın kimliğini çözdüğünde, onların hikayesi bir yarıştan çok, bir çarpışmaya dönüşür. Kural yok! fren yok! güven yok! Sadece yanık benzin, çelik kalpler ve yaralı ruhlar var. Ve bazen, en büyük tehlike kalbine basamaktır.