SOL YANIM Zihnin unuttuğunu kalbin hatırladığı, gidenlerin göklere karıştığı ama geride kalanların o boşluğu asla dolduramadığı; ebedi bir sadakat ve veda destanı. Yetimhane gölgelerinin soğukluğundan Adana’nın tekinsiz sokaklarına ve Karadeniz’in fırtınalı kıyılarına uzanan bu hikaye, acının, ihanetin ve enkazların içinden süzülüp gelen sarsıcı bir hayatın ilanıdır. "Sol Yanım", yalnızca iki insanın birbirini sevmesinin çok ötesinde; hafıza silinse bile ruhun asla unutmadığı o ebedi mühürün romanıdır. Henüz çocukken birbirlerine verdikleri o söz, kaderlerine atılan en derin imzaydı: "Benden başkasına solunu alma... Sol yanın sadece ben olacağım." Vatan uğruna kalbini ateşe atıp mafya lideri olmayı seçen Karam ile tüm travmalara, hafıza silinmelerine ve o dehşet dolu 16 Haziran gününe rağmen bilmeden sadece Karam’ı bekleyen Gökçe... Aşkları mezarsız kalsa da, Karam’ın yedi yıldır küllerini arayışı ve Gökçen Mucizesi; bu hikayenin bitmeyen hüznü ama en saf mirasıdır. Kaderin ağlarını kan ve gözyaşıyla ördüğü, sadakatin en ağır sınavdan geçtiği bu destan sizi derinden sarsacak. BİTMEYEN BİR YEMİN, EBEDİ BİR VEDA. SOL YANIM – Çok Yakında Kitapçılarda

Laden Aksoy, Şırnak`a bir Biyoloji öğretmeni olarak atanır ve abisinin yanına tasınacaktır. Ancak abisi bir özel kuvvetler askeridir, Kıdemli Üsteğmen olan Arat Aksoy, timinde Üsteğmen olarak görev yapan silah arkadaşı Kutay Tuna`yı küçük kız kardeşini havaalanından alması için gönderir...

Binbaşı Kıvılcım istanbulda bir kendi timi`nde arkadaşlarinin yanında mutlu ve huzurlu bir şekilde görev yapmaktadır ta ki o tain emri verildiğinde ...... Artık yeni görev yeri ecel timidir bu timin komutanı binbaşı Barut ile aralarında anlam verilemeyecek bir ilişki başlar bakalım bu kitabın sonunda biz nereye varacağız

Çocuklarıma siyonistlerden neden nefret etmesi gerektiğini 7 Ekim itibariyle tanıklığımla anlatmak istediğim, benim gözümden belgesel niteliğinde bir kayıt defteri olacak.

Gökmen ve derin

Ben Yüzbaşı Melike Yeşim Öztürk 2 Yıl önce ben operasyondan döndükten sonra ailemin öldürüldüğünü öğrendim geriye sadece Yarbay abim ve içimdeki nefret kaldı…annem Yiğit’i benden çok severdi,ben yüzbaşıydım daha çok operasyona giderdim ama annem sadece abimi arayıp konuşurdu.babam da öyleydi beni önemseyen yoktu ben buna rağmen ayakta durdum ailem beni önemsemiyor olabilirdi ama onlar benim ailemdi En azından ben öyle biliyordum…

KİTAPTAN ALINTI:"Altaayy!" Yanımda hareketsiz belki de cansız yatan babama bakınca daha da deliriyor ve daha fazla bağırma gereği duyuyordum. Dışarıdaki silah seslerinden beni duymayacaklarını bilmeme rağmen bağırmaya devam ettim. "Altay Tuğraaa!" Ve kapı tekmelenerek açıl- pardon açılmadı YIKILDI RESMEN. İçeriye giren kişi tamda tahmin ettiğim kişiydi. O gelmişti...