Düşünsenize. Bir grup arkadaşınız var. Onları seviyorsun ama onlar içten içe senden nefret ediyor. Bilmiyorsun, onların seni sevdiğine inanıyorsun. Hayatında neredeyse hiç iltifat almamışsın, onlar veriyor senin ihtiyacını. Onlar veriyor sana ihtiyacın olan sevgiyi. Daha sonra gün gelip çatıyor, doğum günün geliyor. Ne kadar da güzel. Değil mi? Onların ne alacağını merak ediyorsun. Alacağını düşünüyorsun çünkü... Seviyorlar işte. Yazılı olmayan bir kuraldır benim için, bizim için. Fakat onlar unutuyorlar senin doğum gününü. Sadece başkalarından görüp, duyup kutluyorlar. Görüp kutlamayanlar bile oluyor aralarında. Neyse, diyorsun. Sanırım hediyeyi verirken kutlayacaklar, diye düşünmek istiyorsun içten içe. O gün bir araya geldiğinizde kimse senin doğum gününü kutlamıyor, hediye yok. Halbuki hediye değil senin istediğin o şey. Biraz sevgi. Sevdiklerini kanıtlamalarını istiyorsun sadece. Çok birşey istemiyorsun. Sadece sevgi istiyorsun. Sadece sevgi. Küçücük bir kağıt parçası verseler bile seviniyorsun oysa, hiç demiyorsun kendi kendine ben hediyeyi beğenmedim diye. Çünkü sevgiye aç bir insanı mutlu etmek çok kolaydır. Öyle düşünüyorum ben. Şahsen.