87.Bölüm

Sabahın ilk ışıkları Tozluyaka’yı aydınlatırken, mahalle hâlâ gece yaşanan olayın izlerini taşıyordu. İnsanlar sokaklara çıkıyor, kahvehanelerde ve dükkânlarda fısıltılar yükseliyordu. Halit’in yakalanması kısa süreli bir rahatlama getirmişti ama herkes biliyordu, bu sadece bir nefes arasıydı.

Ayaz, Aras’ı okula bırakırken dikkatle etrafa bakıyordu. Sokaklarda sıradan bir hareket vardı, ama gözleri hep potansiyel tehlikeleri arıyordu. Aras babasının elini sıkıca tuttu.
“Baba… hâlâ korkmalı mıyım?” diye sordu.

Ayaz diz çöküp oğlunun gözlerine baktı, sesi sakin ama kararlıydı:
“Hayır, Aras. Ama dikkatli olacağız. Kimse sana zarar veremeyecek.”

Okul yolunda, mahalle çocuklarının gürültüsü ve satıcıların bağırışları arasında Ayaz’ın zihni plan yapıyordu. Halit’in peşine düşmek, mahalleyi korumak… ama bir şeyler eksikti, içgüdüsü ona başka bir tehlikenin kapıda olduğunu söylüyordu.

O sırada Ali, Muhammed Ağa ve Çağrı mahalle meydanında buluştular. Muhammed Ağa endişeyle başını salladı:
“Bu gece farklıydı. Halit sadece bir taş… ama gölgesi daha büyüktü. Başka biri ya da birileri var, hissediyorum.”

Ali derin bir nefes aldı. “Oğlum, sakin olmalıyız. Ama haklı… Bu mahalleye yeni bir dalga geliyor olabilir. Planlı hareket edeceğiz.”

Tam o sırada dar sokaklardan bir hareketlilik fark edildi. Gri kapüşonlu bir figür, hızla mahalleye doğru yaklaşıyordu. Ayaz hemen durdu, gözleri karardı ve Ali’ye işaret etti:
“Hazır ol. Bu, Halit’ten sonra gelen yeni bir sınav.”

Figür, Aras’ın okul yoluna doğru ilerlerken durdu, gözü Ayaz’ı arıyordu. Sessizlik çöktü; sadece rüzgârın sesi ve uzaklardan bir köpeğin havlaması duyuluyordu.

Ayaz, Ali ve Muhammed Ağa yan yana durarak nefeslerini tuttu. Tozluyaka artık eski mahalle değildi. Sırlar, tehditler ve bilinmeyen düşmanlar çok yakındaydı. Ve mahalle, bu yeni fırtınaya hazırlanmak zorundaydı.

87.BÖLÜM SONU