1. BÖLÜM: GİRİŞ

Uyarı:Bunlar kurgudur ve gerçek değildir.Argo içerir.Yazım ve noktalama yanlışları olabilir.İyi okumalar.

O gece de çıktım dışarı. O gece de burnuma kadar siyah bandanamı taktım. Saçlarımı da güzelce topladım. Aynı eskiden kalma sıkılıkla. Ama bu yola ben girmiştim ve geri dönmeye niyetim yoktu. Simsiyah giyinip askeri botlarımı da giyerim. Ekstra olarak siyah eldiven ve siyah deri ceket giyerken annem kapıya gelmişti.

— Ah kızım... Kaç kere gitme dedim. Bırak şu işi. Sana bir şey olacak diye korkuyorum tatlım...

— Anne bu işe baştan girdim zaten. Artık çıkamam.

Annem anlamış olmalıki iç çekip bakışlarını kaçırarak susmuştu.Sonra abim de kapıda elinde kahvesiyle belirmişti.

— Bir şey olursa ara bak Bade. Ama falan yok.

— Peki abi, iç çekmiştim. Ardından annem bana iyice sarılmıştı ve dualar okumuştu. Babam da arkadan gelmiş abimle beraber evden çıkışımı izliyorlardı. Hepsi benim için endişeleniyordu. Ama bu bataklığa girmiştim ve batıyordum.

*°•▪︎•°*

Arya ile buluşmuş ve beraber kalabalığa doğru ilerliyorduk.

—Bade saha sert olacaklarmış.

—Çok da sikimdeydi sanki. Onlar sert ise biz daha sertiz.

Bu tepkime Arya gülmüştü ve kakabalığa el ele dalmıştık. Öne doğru çılarken herkes sloganlarla bağırıyordu. Bazıları polis ve askerlerin itmesi ile düşüyordu. Ama biz yinede öne çıkmıştık.

Önlere gelince etrafa bakarız. TOMAlar vardı. Asker ve polisler de etrafında barikat kurmuştu.En önde birkaç kişi ile beraber iri biri vardı ve kulaklığını dinliyordu. Polisler ise daireyi küçültmeye çalışan baş kaldıranları askerlerle geri itiyordu. O sırada başka baş kaldıranlardan biri getirdiği hoparlör de son ses maNga'nın şarkısı olan "Işıkları Söndürseler Bile" çalmaya başlamıştı. Arkadan eşlik sesleri gelmeye başlarken Arya kolumdan tutup beni kendisiyle kalabalıktan en öne, boş ortaya, çıkarırken bağırıyordu.

— Başını hep dik tut!

Dönüp ona bakmıştım.O da şarkıya eşlik ediyordu.Kol kola girip ona ortak olmuş ve devamına katılmıştım.

— Sabret bu duvarları bir gün yıkacağız elbet!

Bütün kalabalık tüm gücüyle bu şarkıyı söylüyorduk. Kanımda o adrenali hissediyordum. Hatta biraz boğazım acıyordu. Ama kanımın kaynaması, p heyecan tüm bunları unutmamı sağlıyordu. Ardından kalabalık olarak daha çok baskı yapmaya başladık. Bunun üzerine polis ve askerler bizi iterken TOMAlar daha arka kısımdaki kalabalığa basınçlı su sıkıyordu. Bundan dolayı ön safada olan bizim grup ve arka safada olan grup arasında bir boşluk oluştu. O boşluğa bakarken askere arkam dönüktü. Ben dönemeden, Arya'nın çığlığına yanıt veremeden, tüm vücudumda o ağrıyı, şiddetli çarpmayı hissettim.

— Bade! Lan bırakın beni! Bade!!

Asfalta düşmüştüm. Asfaltın sertliği geçmişim gibi yüzüme çarpmıştı.Sonra ceketimden ve kolumdan bir çekme hissetmiştim. Zorla ayaklarımın üstüne kaldırıldığımda ön safada tek ben vardım. Polisler ve askerler zorla kalabalığı geri itmiş, önde Arya'yı görebiliyordum. Bana ulaşmak için çabalıyordu ama nafileydi. Resmen önüne duvar örmüşlerdi.

Beni bu hale getiren asker kolumdan hala tutuyordu ve sertçe beni kendine çevirirken boş yapıyordu.

— Senin gibi bir kadın ne yapar be burada? Deli misiniz nesiniz bacım? Kimsin sen bir görelim böyle yürek yedin ya.

Eli maskeme uzandığında tuttuğu kolumu çekiştirip diğer boş elimle elini itmiş çırpınırken bağırırım.

— Bırak lan! Sana ne tipimden? Deliysem deliyim, hayvan gibi ne itiyorsun sen!?

Bunun üzerine askerle didişmeye başlamıştım. En son asker durmuyorum ve kurtulacak gibi olduğumdan biber gazına uzanmıştı. Çıkarıp gözlerime doğru sıktığında dudaklarımdan tiz ve net bir çığlık koparken refleks olarak gözlerim kapanmıştı.

— Lan dur!

O çığlığımın arasından böyle net ve sert bir emir, kalın ses çıkmıştı. Sonra belimden sıcak bir el yerleşip ani şekilde biri sol omzuna beni çekerken biber gazını sıkan askerin elindeki şişenin asfalta düşme sesi gelmişti.

Devam edicek...