Kim isterdi ki bile bile yanacağı bir ateşe atlamak? onu bıçaklamak için her zaman arkasında duran bir kadına hangi adam gözü kapalı güvenirdi? Akıl karı mıydı? Ama o istedi... Onu yakacağımı bile bile, içimdeki nefretin sönmeyeceğini, aksine zamanla ikimizi de kül edeceğini bile bile. Kendini yakmıştı, ama yanarken beni de beraberinde götürecekti. Bu ateşten ne o ne de ben kaçabilecektik. Küllerimiz savrulacak ve biz huzur bulacaktık.

Mardin`den, doğup büyüdüğüm memleketten, sokaklarında ip atladığım topraklardan kopmak zorunda kalmıştım. Ailemi bırakıp da geldiğim Karadeniz`de, hiç bilmediğim bir memlekette öğretmenlik yapmaya gelmiş, tam da yapayalnız kaldım dediğim anda, birisinin ailesi olmak için adım atmıştım buralara. O yetim, Ben yurtsuz... Ben onun herşeyi, o benim yurdum olacaktı. İkinci bir aileye sahip olacağımı bilemezdim. Bir yaren kazanacağımı da... Birinin yareni olacağımı da...