12.BÖLÜM

Teklif,genç kız için tam bir nimetti.Zira kendini gezinin büyüsüne kaptırdığından,sabah kahvaltısından bu yana hiçbir şey yememişti.Ayrıca biraz da yorgun hissediyordu.Hemen neşeyle

”Çok iyi olur doğrusu.Çünkü,hem yoruldum hem de acıktım.”

diyerek aklındakileri söze döktü.Ardından birlikte az ileride hizmet veren küçük,sevimli kafeye doğru ilerlediler.Burası modern döşenmiş,oldukça hoş bir yerdi.Cam tezgahın arkasından çeşit çeşit pasta ve kekler ikiliye göz kırpıyordu.

Arka arkaya cam kenarı bir masaya doğru adımladılar.Karşılıklı masaya oturduklarında sessizliği bozan Meriç’ti.

”Herhalde filtre kahve içersin.Ama ne yemek istediğini tahmin edemedim.”

”Evet ama ne yiyeceğimi ben de bilmiyorum.Bütün pastalarla kekler göze çok hoş görünüyor.”

derken kararsızlığı ses tonundan belli oluyordu Müge’nin

Bu sırada kafede çalışan genç bir kız siparişlerini almak üzere yanlarına gelince,Meriç ona gülümseyerek bir kez daha söz aldı.

“Biz birer fincan filtre kahve içmek istiyoruz.Fakat ne yiyeceğimize karar veremedik.Sizin öneriniz var mı?”

Kız soru karşısında tıpkı genç adam gibi gülümseyip İngilizce şöyle karşılık vermişti.

”Anlıyorum efendim.Kafemizin tüm ürünleri lezzetlidir.Fakat siz sanırım turistsiniz.Öyleyse benim önerim,bademli cantucci olacak.Bu,iki kez kızartılmış,çevrede çok sevilen özel bir kurabiyedir.Kahvenin yanına çok yakışacağından da hiç şüpheniz olmasın.”

Müge onu dikkatle dinleyip araya girdi.Zira bademi çok seviyor,kurabiyelerin 2 kez kızartıldıkları için çıtır çıtır olduklarını tahmin ediyordu.

”Tamam,ben 2 kurabiye ve bir fincan filtre kahve rica edeyim “

Meriç’de onunla aynı siparişi verdiğinde,garson kız istediklerini not etmiş ve yanlarından ayrılmıştı.

Yalnız kaldıklarında Müge düşünmeye başladı.Sabah kahvaltı sırasında sorduğu soruyu Meriç’e bir kez daha sormalı mıydı?Zira onun gibi sert mizaçlı birinin kendisini affettirmek için neden bu kadar uğraştığını bir türlü anlayamıyor,cevabı merak ediyordu

Meriç,birkaç dakika onu izledikten sonra aralarındaki bu sessizlikten hoşlanmadığını fark ederek kendini sormaktan alamamıştı.

”Ne düşündüğünü öğrenebilir miyim Müge?”

Genç adam aslında konuşmayı değil,susmayı severdi.Ama bu kızla konuşmak hoşuna gidiyordu.

Genç kız duyduğu soruyla düşüncelerinden uzaklaşmış,ana dönmüştü.

”Aslında senin bana kendini affettirmek için neden bu kadar uğraştığını çok merak ediyorum.Sabah sana bunu sorduğumda,bir cevap alamadım.Şimdi bir cevap almam mümkün mü?”

diye mırıldandı.İşte yine,henüz kendine bile bir cevap veremediği o soruyla karşı karşıyaydı Meriç.Öte yandan kız da kendine göre çok haklıydı.Müge’nin yerinde olsa,o da cevabı öğrenmek için uğraşır dururdu.Aklından bunlar geçerken söze başladı.

”Beni çok zorluyorsun cesur kız.Bu sorunun cevabını sana tatilimizin son günü versem ve şimdi başka şeylerden söz etsek olur mu?”

Müge bu sözlere karşılık

“Peki,öyle olsun bakalım Meriç.Seni zorlayacak değilim.Ayrıca zorlasam da değişen bir şey olmayacağını biliyorum.”

diyerek gülümsemişti.Genç adam

”Anlayışın için çok teşekkürler cesur kız”

dediğinde,siparişleri masada yerini aldı.Böylece ikili sessizce lezzetli kurabiyeler ve kahvenin tadını çıkardılar.10-15 dakika sonra yemekler bitmiş,Müge’nin sabah hissettiği kırgınlık tekrar baş göstermişti.Genç kız önlem olarak lacivert hırkasını hemen üzerine giydi.

Bu sırada Meriç onu izliyordu ve kızın kireç gibi bembeyaz yüzü hiç hoşuna gitmemişti.Birkaç saniye sonra dayanamayıp sordu.

”Üşüdün mü Müge?”

”Biraz ama önemli değil.Şimdi geçer.Hadi kalkalım,otobüs gelir birazdan.”

Genç kız haklıydı.Otobüs 5 dakika içinde kalkacaktı.

”Tamam,kalkalım.Otele gidince hemen uzan ama.Dinlenmek iyi gelir.”

”Olur annecim!”

Meriç kızın söylediklerine gülümsemeden duramamıştı.

”Sen dalganı geç bakalım Müge.Ama ben ciddiyim.Üşümen iyi değil.Ateşlenebilirsin.”

”Biliyorum Meriç.Sadece bir an öyle çıktı ağzımdan Hadi durağa gidelim artık.”

diyerek kapıya adımladı genç kız.Çok geçmeden de otobüse binip yola çıktılar.Yarım saatlik bir yolculuk sonrası Empoli’ye vardıklarında, Müge çok üşüyor ama bunu genç adama hissettirmemeye çalışıyordu.

Buna rağmen Floransa trenine bindikleri sırada Meriç her şeyin farkındaydı.Fakat montu otel odasında kalmıştı.Yani yapabileceği bir şey yoktu.Yine de bir an

“Sarılsam onu ısıtırım aslında ama olmaz ki!Ya kızarsa?”

diye geçirdi içinden Neyse ki Floransa’ya çok kalmamıştı.Otele gidince bir çaresine bakarlardı.

”Biraz daha dayan cesur kız,Taksiyle otele ulaşmamıza fazla kalmadı.”

diye konuştu.Müge,bu sözler karşısında şaşkındı.O şaşkınlıkla mırıldandı.

”Ben senden bir şey saklayamayacak mıyım?”

”Sanırım hayır.”

dediğinde istasyona ulaştılar ve hemen bir taksiye binip otele geldiler.Meriç otelin kapısından içeri girer girmez genç kızın elinden tutmuş ve asansörlere yönelmişti.Zira Müge titriyor,adımlarını sarsak sarsak atıyordu.Bu halde merdiven çıkması mümkün değildi.

Kısa bir süre sonra asansör katta durdu ve ikili çıkıp genç kızın odasına doğru yürüdüler.Kapıya geldiklerinde Meriç’in sesi duyulmuştu.

”Anahtarını verir misin?”

Onu duyan Müge,son bir gayretle çantasından anahtarını çıkardı ve genç adama verdi.Saniyeler içinde odadaydılar.Meriç kızın yatağa uzanmasına yardım ettikten sonra üzerini hafifçe örttü.Zira ateşlenen birini sıkı sıkı örtmenin doğru olmadığını bir yazıda okumuştu.Ardından

“Ben odama gidiyorum Müge.Sen dinlen.Ama bir şey olursa,kendini daha kötü hissedersen mutlaka odama geleceksin.”

diyerek odadan çıktı.Müge onu duysa da cevap vermemişti.

Genç adam odasına geldiğinde,ilk işi elini yüzünü yıkayıp üzerine rahat bir şeyler giymek oldu.Fakat içinde garip bir huzursuzluk vardı.Müge’yi merak ediyordu.

“Ne yapıyor acaba?Odasında mı kalsaydım?

diye düşünürken kapısı hafifçe tıklatılınca açmak için ilerledi.Saniyeler içinde kapıyı açmış Müge

”Ben hiç iyi değilim Meriç!”

diyerek kollarına yığılmıştı.Şimdi ne yapacaktı?

Herkese 1 haftalık bir aradan sonra taptaze bir bölümle iyi akşamlar arkadaşlar 😀😀😀Umarım keyifle okuduğunuz bir bölüm olmuştur 🙏🙏🙏Bol bol yorum yaparak yıldıza tıklarsanız da çok sevinirim 🙈🙈🙈Kucak dolusu sevgiler ❤️❤️❤️Öpücükler 😘😘😘