Tanrıların sesi sustuğunda, bir kadının gözyaşı göğe yükselir ve ışık olur. Bu ışık masum bir kalbe saklandığında ya dünyayı kurtarır ya da onu üzerindekiler ile birlikte yok eder. “Bütün şehir karanlıktı, ama onun kalbinden bir ışık sızıyordu. Herkes onun ışığına koştu, ben gölgesinde kaldım…”