Ben buraya kaçmaya gelmedim. Ben buraya boyun eğmeye de gelmedim. Şanlıurfa`ya atandığımda herkes bana aynı şeyi söyledi: "Alışırsın." Ben alışmaya değil, yaşamaya geldim. O gün Şanlıurfa Kalesi`ne sadece manzarayı izlemek için çıkmıştım. Rüzgâr sertti. Taşlar sıcak. Ve ben düşüncelerimin içinde yürüyordum. Sonra birine çarptım. Gerçekten çarptım. Göğsüm sert bir bedene çarptı, dengem kaydı. Kolumdan tutan bir el düşmemi engelledi. Parmakları güçlüydü. Refleks gibi. Sahiplenir gibi. Başımı kaldırdım. Onu tanımıyordum. Ama bakışları... Bir yabancının bakışı gibi değildi. Gözleri üzerimde bir saniyeden fazla kaldı. Ne özür diledi ne geri çekildi hemen. Sanki o anı uzatmak ister gibi durdu. Sanki çarpışmamız bir kazadan fazlasıymış gibi. Elini kolumdan çektiğinde tenimde hâlâ sıcaklığı vardı. "Dikkat et," dedi sadece. Sesi düşüktü. Emir gibi değil. Ama alışkın olduğu belli bir tonla. Ben geri adım attım. "Yol ortasında durmasaydınız," dedim. Çekilmedi. Rüzgâr saçlarımı savururken gözlerim onunkilerden bir an bile kaçmadı. İlk defa bu şehirde biri bana böyle bakıyordu. Tanımadan. Sormadan. Sınır koymadan. O an adını bilmiyordum. Kim olduğunu bilmiyordum. Neye ait olduğunu bilmiyordum. Ama şunu biliyordum: O çarpışma sadece iki bedenin teması değildi. Bir şey yerinden oynamıştı. Ve ben... Geri çekilmedim.