Uzun süre sustum. Anlatamadım, içimde büyüdü her şey. Sonra bir gün yazmaya başladım. Her kelimede biraz korku, biraz umut, biraz ben varım. Bu satırlarda, kendimi ararken bulduğum her hâlimle birlikteyim artık. “Kendimi Duyuyorum” Çünkü bu kez, gerçekten beni dinliyorum.

Düşünceler aslında cehennemden ibaret mi???

Bu kitapta yazdığım kompozisyonlar olacaktır. Her türlü her şekilde kompozisyon olacak... "İnsan Nedir? ", "Cehennemde ateş yoktur herkes kendi ateşini buradan götürür. ", " Sessizlik", "Gri kirlenmiş bir beyaz mıdır? Yoksa temizlenmeye çalışan bir siyah mı? "...

yaşadığın gerçeklik sana ait