İnsanlar, kendilerini güçsüz hissettikleri zaman tek bir limana sığınır. 𝘈𝘪𝘭𝘦. Peki ben? Ben kime sığınmalıyım? Olmayan aileme mi? Yoksa büyüdüğüm değil, büyümek zorunda kaldığım yetimhanenin duvarlarına mı? Kız çocuklarının en büyük yarası ailesi derler. Benim de öyleydi. Yıllarca bana ait olmayan odalarda, bana ait olmayan hayatların arasında kendi yerimi aradım. Kendimi eksik sandım, yarım sandım. Bazen insanı büyüten, yaralarını saran, düştüğünde elinden tutan insanlar da ailesi olabilirdi. Ben geçmişimden kaçmaya çalıştım. Unutmak istedim. Hiç yaşanmamış gibi davranmak istedim. Ama bazı yollar, insanı kaybettiği yere değil; kendini bulacağı yere götürürdü. Ve ben sonunda öğrendim... Beni bırakanların eksikliği, beni gerçekten sevenlerin varlığını gölgeleyemezdi. Çünkü bazı insanlar hayatımıza kan bağıyla değil, sevgileriyle girerdi. Ben yıllarca bir aile aradım. Meğer ailem, beni bulmayı bekliyormuş. Ve belki de her şey için gerçekten... Aʀᴛıᴋ Çᴏᴋ Gᴇᴄ̧ değildi.