Bazı hikâyeler tek bir mesajla başlar. Bazıları ise yanlış kişiye gönderilen bir mesajla. Çiğdem`in hayatı sıradan görünüyordu; okul, arkadaşlar ve kimsenin bilmediği duygular... Fakat bir gün attığı küçük bir adım, onu geri dönüşü olmayan bir yolun başlangıcına sürükledi. Bir ekranın ardında saklanan sırlar, söylenemeyen hisler ve cevabı bulunamayan sorular arasında Çiğdem, kalbinin sandığından çok daha karmaşık olduğunu keşfedecekti. Çünkü bazen insan, kimi sevdiğini bildiğini sanır. Ama kalbin anlattığı hikâye bambaşkadır. Ve bazı gerçekler, ortaya çıkmak için doğru zamanı bekler.

Ege Aksoy insanların anlattıklarından çok, sakladıkları şeylerle ilgilenirdi. Bu yüzden gece yarısı gelen o mesaj dikkatini çekti. Bir fotoğraf. İki kelime. Ve kim olduğunu söylemeyen bir kız. Süveyda. Aynı okulda olduklarını söylüyordu. Onu uzun zamandır tanıyormuş gibi konuşuyordu. Ama Ege onu tanımıyordu. En azından öyle sanıyordu. Her gece biraz daha uzayan mesajlar... Paylaşılan şarkılar... Saklanan gerçekler... Ve cevabı giderek daha tehlikeli hâle gelen bir soru: Bir insanı hiç tanımadan sevebilir misin? Yoksa bazen en büyük sır, her gün yanından geçip giden kişidir? Belki tekrar konuşurlar. Belki de hiçbir şey eskisi gibi olmaz

İlay, Diyarbakır`da çektiği bir düğün sırasında farkında olmadan çekmemesi gereken bir sahneyi fotoğraflarına kaydeder. Eve döndüğünde gördüğü detay, hayatını altüst etmeye yeter. Şimdi elinde tehlikeli bir sır, peşinde ise o sırrın ortaya çıkmasını istemeyen insanlar vardır. Kaçmak istedikçe daha da derine çekilen İlay, kendini adının bile fısıltıyla anıldığı Arhan`ın dünyasında bulacaktır. Çünkü bazı kareler sadece anı değil, kader taşır.

"Bazı yaralar iyileşmez, sadece derinleşir." Ailesini bir trafik kazasında, hayallerini ise bir ihanetle kaybeden Nova, tam her şeyin bittiğini sandığı an, sevgilisinin azılı düşmanı Aaron tarafından kurtarılır. Tehlikeli hesaplaşmaların gölgesinde başlayan bu zorunlu yakınlık, Nova`yı hiç beklemediği bir trajedinin ortasına sürükler. Geçmişten kalan bir kırık plak ve yarım kalmış bir veda... İhanetle başlayan bu hikaye, ömür boyu sürecek bir pişmanlığın sessiz melodisine dönüşüyor.

Feraye, yüksek lisans tezi için Alzheimer hastası Yasemin`in anılarını dinlemeye başladığında bunun yalnızca akademik bir çalışma olacağını sanıyordu. Oysa zamanla, anıların arasından sızan kırgınlıklar, yarım kalmış cümleler ve saklanmış duygular, aralarında adı konmamış ama derin bir bağ ördü. Yasemin, geçmişini hatırlamakta zorlanırken Feraye, kendi hayatında hiç ait olamadığı bir boşluğu doldurur gibiydi. Yasemin`in ani ölümüyle birlikte Feraye, sadece onu değil; onun anlattığı hayatları da kaybetti. Ta ki bir gece, kendini Yasemin`in gençliğindeki anıların tam ortasında, onun en yakın arkadaşı ve adaşı olan Feraye olarak bulana kadar... Artık takvimler 90`ları gösteriyordu. Kasetlerin, analog fotoğrafların, mahallelerin ve suskun bakışların zamanını. Bu yolculuk, yalnızca geçmişe dönmek değildi. Feraye için bu; kendi korkularıyla, yetersizlik duygusuyla, kaçtığı seçimlerle ve Yasemin`in ve eski zamanlar Feraye`sinin yarım kalmış hayatıyla yüzleşmekti. Ve en çok da, küllerinden bile vazgeçemediği bir aşkın adıyla: Mahir. İmkânsızlığı herkesçe bilinen, söylenememiş sözlerle, yanlış zamanlarla ve suskunluklarla büyümüş bir aşk... Feraye, geçmişte alınan ve alınamayan kararları yeniden düşünürken, Mahir`e kavuşmanın bir yolunu arıyordu. Bazen hikâyeyi değiştirdi, bazen yalnızca yönünü. Ama her adımda şu soruyla baş başa kaldı: Kader, yalnızca yaşananlar mıydı, yoksa seçilenler mi? Feraye, imkânsızın küllerinden yeni bir şeyler kurmaya çalışırken, sadece bir aşkı değil; üç hayatın yazgısını da değiştirmeye cesaret etti. Ama bazı hikâyeler, ne kadar yeniden yazılsa da, sonunu kendi seçti. "Dün Yarınları", 90`ların ruhunda, hafızanın, aşkın ve kaderin iç içe geçtiği; kaybolmuş hayatlara, yarım kalmış aşklara ve geç kalınmış cesaretlere yazılmış bir yüzleşme…

İkimizde tetiğe basıyoruz. Birimiz öldürürken birimiz ölümsüzleştiriyoruz. ~ "Bazen bir bakarsın ki bir fırtına hayatını yıkmak için değil de yollarını temizlemek için gelir." Sus dedi gönlüne Dicle. Alıp başını bilmediği akıntılara götürüyordu bu sevda onu. Çekilmek istedi inci olup bir kabuğa... Onu o derin yerden nefesi yeten çıkarsın yüzeye istedi. Suskun bir şekilde durdu Fırat. Biliyordu bir yerlerde Dicle ve Fırat`ın birleşeceğini. Hikaye belliydi ama imtihanları nasıl olacaktı bilmiyordu. Belki de imtihan dedikleri nasipten öte değildi. İkisi de birbirlerine gurbetti...

Bir kadın vardı rüyalarımda.. gözlerinde çok eski bir fotoğrafın izleri vardı.Dudaklarının kıvrımında bir veda vardı.Veda ediyordu kadın.İnsan ,hiç kavuşmadan veda edebilir miydi?

Umay Gece Yıldırım 20 yaşında bir üniversite öğrencisi küçük yaşta fotoğraf çekmeyi sevmiş ve hayatı boyunca hep fotoğraf çekmek istemiştir. Birgün fakülteden verilen bir proje ödevi için arkadaşının önerisi üzerine bir eve gider evin bir kaç yerinin fotoğrafını çeker ama hiç birşeyden haberi yoktur. Çektiği fotoğrafların gizemini çözebilecek mi?

Fotoğrafçılık yapan Alisa, gittiği bir kütüphanede bir adamı görür ve fotoğrafını çekmek ister.Bir binaya taşındıktan sonra o adamın komşusu olduğunu öğrenir. Peki, bu hikayede neler olacaktır? İLK KITABIMDIRRRR♡

Bir kadraja sıkışmış olan ruhlar aslihanin kamerasına yansimaya başlar. Aslıhanin başı bu ölü ruhlarla ne kadar belaya girebilir?

Foto foto foto Ya yaziom ya AMK yeto Of