genç kızların gözdesi basketbolcu baran ve fotoğrafçı alara`nın hikayesi

" elindeki karanfiller,unutmamışsın" Kırık bir tebessümle baktım. "Bir demetine bile unutmaya kıyamadım" elleri cebinde uçurum kenarında gözleri uçurumun uçsuz bucaksız gösterisindeydi. Susulan sessizliğe bir son verdim. "Bitti mi herşey" "Daha yeni başlıyor" elimdeki solmuş karanfillere birde yere dökülen tutamlara baktım. Bu felaketin eseriydi. Sanatın bir parçasıydı. Geçmişin döküntüleriydi... Belkide olacakların bir sonu...

gece hiç arkadaşı olmayan tek arkadaşı olan Hilal bir gün ona tim komutanı olduğunu tamamen öğreniyor. Ardından`dan fotoğrafçılık bölümünden mezun olduğum için timin özel fotoğrafçısı olup başına gelmeyen kalmıyor.

Gece şehrin altını yutarken üstte kimse farketmeden kadran dönmeye devam eder.Bazıları hayatta kalmak için yumruklarını konuşturur,bazıları ise gerçekleri kaydetmek için deklanşöre basar. Cemre ve inci iki fotoğrafçı,iki meraklı göz,beklemedikleri bir anda yeraltı dövüşlerinin asla poz vermeyen karanlığına düşerler. Bir gece iki ayrı dünya aynı kadraja girer.Bir fotoğraf çekilir ve hiçbir şey eski yerinde kalmaz. Çünkü her kare bir bedel her yumruk bir sırdır.

"Kadrajım gözlerimdir benim. Yıllardır onunla bakarım dünyaya. Yıllar sonra ilk defa kadrajımdan çıkıp kalbimle baktım sana." Cansu Korkmaz & Şahin Kural

Toprak hayalleri için verdiği sözü tutmak üzere bir yola çıkar. Mayıs dergisinin fotoğrafçısı olmak için taşındığı yerde başlarda işler sandığı kadar yolunda gitmez. Derginin sahibiyle görüşmek için türlü yollar deneyen Toprak, her türlü deliliği yapmaya hazırdır. Bu sırada hayatına yeni giren insanlarla daha önce yaşamadığı, eksikliğini hissettiği her şeye yavaş yavaş kavuşur. Hayatının güzel yerlere evrildiğini fark ederken beklenmedik duygular, güzel arkadaşlıklar, başına gelmiş saçma sapan olaylar Toprak`a eşlik eder.

052...: Efe bey rahatsız ediyorum ama 052...: Sergi hakkında bir şey isteyecektim 052...: Girişin yanına koyduğumuz `Oyun` tablosunu iki tablo öteye taşısak 052...: Bu saatte de yazıyorum size fakat çok aklıma takılı kaldı 052...: Sanki dediğimi yapsak daha iyi duracak 052...: Sizcede öyle değil mi? Siz: Bence nereye koysanız güzel olur Siz: Fotoğraflarınız güzel çünkü Siz: Ama sergide nasıl durur bilemem 052...: Nasıl yani Efe bey 052...: Beraber ayarladık ya Siz: Bir harfi karıştırmışsınız Siz: Ege ben, karşı komşunuz

“Bazı biletlerin üzerine varış yeri yazılmaz. Çünkü o yolun sonu bir şehre değil, bir yok oluşa çıkar.” İstanbul’dan Doğuya doğru giden bir tur otobüsü... İçinde bitirme projesi için yanıp tutuşan üç genç ve onlara tutunan bir arkeolog. Hedefleri; dünyanın en kapalı, en tehlikeli ve en dilsiz bölgesi olan Qharsha-Khaar. Burası öyle bir yer ki; bir fotoğraf makinesinin deklanşörü, bir tüfeğin tetiğiyle aynı sesi çıkarır. Ve deklanşöre bastığınız an, kendi infazınızı başlatmış olursunuz. Kendi sert yasaları ve karanlık inançlarıyla yönetilen bu bölgeye adım attıklarında, sadece bir belgesel çekmeyeceklerini, bir hayatta kalma savaşının tam ortasına düştüklerini fark ettiler. Borahan, her şeyi bir merceğin arkasından izlemenin kendisini koruyacağını sanıyordu; ancak o tozlu sınırdan geçtikleri an, dünyayı izlediği o şeffaf camın aslında kendi sonunu hazırlayan bir kefen olduğunu anladı.