Vazgeçiş, pes etmeyi değil; insana iyi gelmeyen yükleri geride bırakabilme cesaretini anlatan bir deneme. Bazen devam etmek değil, doğru zamanda vazgeçebilmek en büyük güçtür. Bu yazı; pişmanlıkları, yeniden başlamayı ve insanın kendi yolunu seçebilmesini anlatıyor.

Ölmek veya yaşamak ikisinin arasındaki ince çizgiyi gerçekliği yitirerek yaşarsak ne olur?.. Ben o gün gerçekliğimi yitirmiştim, ölmemiştim. Belkide yeni bir yaşama uyanarak ölümü yenmiştim, ama bir daha hiçbir şey o günki gibi olmamıştı.

Kadınların hiçbir işe yaramadığına, bir aile için erkek çocukların her şey olduğuna inanan bir aile… Hayatını riske atamayacağı için dünyaya getirmeyi kabul ettiği kız çocuğunu, doğduğu günden itibaren bir yük olarak gören bir anne. Asu, kendini bildi bileli bir yetiştirme yurdunda yaşamaktadır. Ailesinin ondan neden vazgeçtiğini bilmeden büyürken, bir gün gelip onu geri alacaklarına dair umudunu da çoktan yitirmiştir. On altı yaşına geldiğinde öğrendiği bir gerçek, hayatına dair bütün düşüncelerini değiştirir. Asu artık geleceği düşünmek yerine, elinde kalan zamanın sessizce tükenmesini beklemektedir. Ta ki onu daha bir haftalıken terk edip giden ailesi aniden karşısına çıkana dek. Asu ne yapacağını bilemezken tuhaf bir karşılaşma ardından hayatına aniden giren o aile ile şu ana kadar tatmadığı bütün duyguları yaşayacaktır. Bu kitapta kanın değil kalbin ne kadar önemli olduğunu anlayacak sınız. Gerçek ailem kurgusu gibidir ancak burada bahsedilen o aile biyolojik aile değildir.