Boğaz’ın kıyısında yükselen azametli Karakurt Malikânesi, dışarıdan bakıldığında imrenilecek bir asalet ve düzenin kalesidir. Ancak bu taş duvarların ardında, nefes alan her canlının boynunda görünmez bir ilmik, dilinde ise söylenmemiş yalanların paslı tadı vardır. On yedi yaşındaki Elif Gülce Karakurt için hayat, otoriter "babası" Süleyman Nazif’in kuralları ve onu canı pahasına koruyan altı abisinin gölgesinde güvenli bir limandı. Ta ki o uğursuz tavan arasında, annesine ait kanlı bir madalyonu bulana dek...

Beyaz tilkilerin huzurlu köyü bir gecede yok edildiğinde, geriye sadece tek kuyruklu genç bir tilki ve küllerle dolu bir geçmiş kaldı. Aynı gece, kurt hanedanlığında doğan bir çocuk ise kaderin en karanlık işaretiyle damgalandı: Kara kurt. Kendi annesi tarafından reddedilen bu çocuk, gücünün lanetiyle yalnızlığa mahkûm edildi. Biri her şeyini kaybetti, diğeri hiç sahip olamadı. Yıllar sonra yolları kesiştiğinde, düşman olmaları gereken bu iki ruh arasında beklenmedik bir bağ doğar. Ancak bu bağ sadece kalplerini değil, iki ırkın kaderini de değiştirecek kadar tehlikelidir.

Bir savaşın ortasında kalan iki yaralı kuş.Üsteğmen Timur Karahan AKSUNGUR ve Mahinur YAZGI`nın baş döndüren hikayesi. "Ben bu savaşı senin için başlattım ve sen olmadan da son bulmayacak."

Beklemediği anda kasıklarına tam isabetle çarpan dizim ile acı dolu bir nida döküldü dudaklarından. Nefesinin kesilmesini fırsat bilip onu çevirip tam üstüne oturdum. Bir elim boğazını sararken dağılmış saçlarımla üstten baktım. "Sana gardını ne olursa olsun düşürmemeni söylemiştim, Yüzbaşı..." "Tüm geleceğimi baltaladın!" dedi can çekişir bir tonda. "Üzgünüm, kaşındın..." Sırıtışımı gizleyemiyordum. Yerim de rahat olsa gerek hiç kalkasım gelmiyordu sanırım hâlâ oturduğuma göre... "Ulan... Tüm neslimin amına koydun... Hâlâ kaşındın diyorsun!" Kahkahamı bastıramadım. Bu kadar çaresizken gerçekten çok güzel görünüyordu. "Böyle işin ızdırabını..." Neyse ki kalkmak aklıma geldi. O ise hâlâ yerdeydi. Ben kalkmak için hareket edecekken beni kolumdan yakalamasıyla neye uğradığımı şaşırdım. Tutup tek hamlede üstüne çekti. Şimdi yüzlerimizin arasında milimetre vardı. "Senin yüzünden hiçbir hemcinsin tarafından kabul edilmezsem, ömür boyu kâbusun olurum, Kara!" dedi sıkılı dişlerinin arasından. "Ne yapabilirsin ki? Hakkımla dövüştüm ve kazandım." Aramızdaki mesafeye rağmen mantıklı cümleler kurabildiğime inanamıyordum. "Eğer öyle bir şey olursa az önce bineceğin dalı kestin demektir, Kara!" 03.09.2024 ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.

" Keşke o gün ölseydim de babana bir can borcum olmasaydı Zehra!" Dedi. Gözlerinde hem öfke hemde büyükçe yanan gittikçe de harlanan bir arzu vardı. "Ne olurdu o zaman, son iki ay zaten kurt az kaldı dayan tamamen kurtulacaksın benden?" Dedim. Dudaklarımız ve tenlerimiz çok yakındı, bir adım daha geriye gittiğimde ise yatağa çarptım. "Seni hiç tanımamış olmayı...Bu kadar bağlanmış olmamayı, şimdi şuracıkta bu yatakta becermek için bütün herşeyimi feda etmekten bile çekinmeyecek halde olmamayı çok isterdim!" Dedi. İlk defa bana karşı neler hissettiğini dile getiriyordu. Duyduklarım karşısında hem utanç hemde büyük bir heyecan duyuyordum. Demek ki beni küçük ve kendine layık görmüyor değildi. "Ne duruyorsun o zaman, yap kara kurt!" Dedim. Bakışlarının erotikliği o an silindi ve yerini tamamen adının hakkına bürüdü...