Defne, doğduğu gece hastanede başka bir bebekle karıştırılır. Yıllarca öz ailesi sandığı insanların yanında sevgisiz ve şiddetin eksik olmadığı bir evde büyür. Çocukluğundan beri astım hastasıdır ve geçirdiği krizler hayatını daha da zorlaştırır. Tek sığınağı ise gitarı ve müziktir. Bir gün geçirdiği ağır bir astım krizi sonrası hastanede yapılan testler, Defne`nin ailesi sandığı insanlarla kan bağının olmadığını ortaya çıkarır. Gerçekler araştırıldıkça doğumda karıştırıldığı anlaşılır. Defne, bir yandan gerçek ailesini tanımaya çalışırken diğer yandan "Aile, kan bağı mıdır; yoksa sevgiyi hissettiren insanlar mı?" sorusunun cevabını arar. Bu yolculukta hem geçmişin sırlarıyla hem de kendi kimliğiyle yüzleşmek zorunda kalır.

Aynadaki aksim anneme göre hep kusurlu,babama göre ise hep görünmezdi... Ben bu evin kızı değil,en büyük kusuruymuşum.Öz ailem beni buldu ama on altı yılımı kim geri vericek.Aslında herşey 16 sayısıyla bağlantılıydı. Kitabın ilk bölümlerinde farkındayım çok göz yoruyor ama ilerleyen bölümlerde o göz yormayı düzelttim okumayı yarıda bırakmayın lütfenn. 🤍

Hayat size limon verir öyle tüketirsiniz. Hayat Alara`ya limon verirse, Alara ondan buz gibi limonata yapıp , içine biraz mizah atar ve parmağındaki tektaşla karıştır. Hem ortalığı hem de limonatayı.. Parlayan ve parlamak isteyen tüm pırlantalara..

Asker kadın gerçek ailem ve timdekilerin hayatları Tunay karakterinin çeltiği sıkıntıları ve sevdiği adamın ona ihaneti

Sahilde karşılaştığım kız, ateş kırmızısı saçlarıyla dikkat çeken Öykü, gizemli bir hayatın izlerini taşımaktadır. Aldatılmışlıkları, kayıpları ve karanlık sırlarıyla örülü hikayesini bana anlatırken, her kelimesi ruhumu hem büyüler hem de sınar. Ama bir gün Öykü ortadan kaybolur; ardında sadece sessiz sahil ve çözülmemiş bir sır bırakır. Zaman geçtikçe, onun kayboluşu zihnimi ele geçirir. Öykü`yü bulma umudum, giderek artan bir çaresizlikle karışır. Cinayetle sonuçlanan bu kayıp, akıl sağlığımın sınırlarını zorlar; geçmişin gölgeleriyle yüzleşmek ve onun izini sürmek, her adımda bana hem korku hem de çaresizlik getirir. Sahillerde yürüdüğüm her an, Öykü`nün hala burada olabileceğine dair bir umut taşırken, her boş adım onun artık geri dönmeyeceğini hatırlatır. Travmanın, suçluluk duygusunun ve belirsizliğin içinde, onun yokluğu zihnimde yankılanır; geriye sadece arayış, belirsizlik ve karanlık bir yalnızlık kalır. Bu roman, kayıp, suçluluk ve travmanın insan ruhunda yarattığı derin izleri, bir yandan da güven ve dostluğun iyileştirici gücünü anlatan karanlık ve sürükleyici bir psikolojik yolculuk.

"Karanlık mı ışığı tüketir, yoksa ışık mı karanlığa diz çöktürür ?" Bir adam, ondan çalınan hayatın hesabını sessizce biriktirdi; karanlığını büyüttü, öfkesini bekletti. Geri döndüğünde ise en zayıf noktayı hedef aldı: Bir babanın dünyasını... bir kızın kaderini. Işığın içinden çekilip gölgelerin kucağına bırakılan genç kadın, bir anda korkunun, çaresizliğin ve tutkuya dönüşen bir esaretin ortasında kaldı. Babası, yıllar sonra fark ettiği hatalarının ağırlığıyla kızını geri almak için kirli oyunlara başvururken; adam, kalbine sinsice sızan o ışıltının, planlarını yakıp kül etmeye başladığını anlayacaktı. Karanlıkla aydınlığın birbirine karıştığı o yerde, ihanetin, öfkenin ve yasak duyguların hükmettiği bir savaş başladı. Ve hiçbiri şunu hesaplayamadı. Bazen en büyük tehdit, tutulmaması gereken bir kalptir.

..... "Yalan hiçte bile kıskanmadım ben seni" dedim sinirden nefes nefese kalmıştım. -Belki de onun yakınlığından kalbin yerinden çıkacak gibi attığı içindir.- Sus ne alakası var, sinirlendiğim için öyle oldu!!! "Hımm bu değini duysa sana katılmayacak çok kız var kızıl" dedi benim aksime büyük bir sakinlikle "Beni başkalarıyla karıştırma, o kızlar gibi seni her gördüğünde heyecandan tuhaf şeyler yapmıyorum en azından ben" dedim bir çırpıda ama bu dediğime ben bile tam olarak inanamadım. "Yani ben seni heyecanlandırmıyo muyum?" dedi kaşlarını tam tersini ima edercesine kaldırırken benimle alay ettiğini belli eden sinir bozucu bir sırıtış belirdi yüzünde. Beni mahveden gamzeleri olmasa belki yüzüne bir yumruk indirip içimdeki ateşi söndürebilirdim. Ama ordalardı işte. .....

Emir, sıradan bir lise öğrencisi. Tek derdi sevdiği kız Sare`yi etkilemek. Cesaret mi doğruluk mu oyununda `cesaret` seçince hiç tahmin etmediği bir yola girer: Tanımadığı birine sahte bir iş ilanı göndermek. Ama mesaj attığı kızıl saçlı kız, bu işe gerçekten ihtiyaç duyuyordur. Ve Emir geri adım atamaz. Arkadaşlarının baskısı, Sare`nin gözündeki hayranlık ve o tanımadık kızın umutlu mesajları arasında sıkışıp kalır. Hiç var olmayan bir butiği yönetmeye çalışırken, hiç tanımadığı biriyle beklenmedik bir bağ kurmaya başlar.

Abisini şehit vermiş bir kız kendine yeni hayat kurmaya çalışırken, kader en çok korktuğu ve istemediği bir aşkı karşısına çıkarır. Ne olduğunu anlayamadan askerlerin arkasından daha uzun biri ortalarından çıkarak karşıma dikildi. Bu karşı komşum Fırat`ın ta kendisiydi öylece durmuş bana bakıyordu, sonradan fark ettiğim şey elindeki silahı ve kaskıydı. Ulan adam askerdi ve ben bunu yeni öğreniyordum şok içinde adama baktım, "ben Kıdemli Üsteğmen Fırat Ateşoğlu, Umay hanım konserinizi iptal etmek durumundayız. Bomba ihbarı var." Demesiyle olduğum şoktan çıktım.

Beklemediği anda kasıklarına tam isabetle çarpan dizim ile acı dolu bir nida döküldü dudaklarından. Nefesinin kesilmesini fırsat bilip onu çevirip tam üstüne oturdum. Bir elim boğazını sararken dağılmış saçlarımla üstten baktım. "Sana gardını ne olursa olsun düşürmemeni söylemiştim, Yüzbaşı..." "Tüm geleceğimi baltaladın!" dedi can çekişir bir tonda. "Üzgünüm, kaşındın..." Sırıtışımı gizleyemiyordum. Yerim de rahat olsa gerek hiç kalkasım gelmiyordu sanırım hâlâ oturduğuma göre... "Ulan... Tüm neslimin amına koydun... Hâlâ kaşındın diyorsun!" Kahkahamı bastıramadım. Bu kadar çaresizken gerçekten çok güzel görünüyordu. "Böyle işin ızdırabını..." Neyse ki kalkmak aklıma geldi. O ise hâlâ yerdeydi. Ben kalkmak için hareket edecekken beni kolumdan yakalamasıyla neye uğradığımı şaşırdım. Tutup tek hamlede üstüne çekti. Şimdi yüzlerimizin arasında milimetre vardı. "Senin yüzünden hiçbir hemcinsin tarafından kabul edilmezsem, ömür boyu kâbusun olurum, Kara!" dedi sıkılı dişlerinin arasından. "Ne yapabilirsin ki? Hakkımla dövüştüm ve kazandım." Aramızdaki mesafeye rağmen mantıklı cümleler kurabildiğime inanamıyordum. "Eğer öyle bir şey olursa az önce bineceğin dalı kestin demektir, Kara!" 03.09.2024 ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.

Hayali olan askerliği yapan, sıcacık bir aile olan timi Ben Asena Atalay namı diğer Kara Bela kimisinin komutanı, kimisinin ablası, kimisinin annesi, kimisinin de eceli Bu zorlu yolda kana kan dişe diş çatıştığım yoldaşlarım, silah arkadaşlarım Şafak timi... Operasyonda tanıştıkları ve tekrar bir operasyon için bir araya gelen iki yüzbaşı. Bu iki yüzbaşının birbirine olan nefreti bakalım aralarında bir kıvılcım olup aşka dönüşecek mi...

Sen benim kızılımsin..💍 (Amelianin hayatı) Amelia genç bir kızdır yaşi 17dir Ve ingiltereli zengin bir ailenin çocuğudur💗

Herkesin bir yaratılma sebebi vardır. Benim yaratılma sebebim benim için yaratılanların olmasıydı... Herkesin köpeği belliydi. Ya benimki?

Aile kurgusudur!!

Tanıtım ilk bölümdedir, isterseniz kısaca göz atabilirsiniz. İyi okumalar :)

Geçmişteki Yaralı Ruh Ulysses aracılığı ile kitap oldu! Ayrıntılar için instagram hesabımı ziyaret edebilirsiniz. İnstagram; peteichor_0 İki ruh, geçmişten gelen yaralar, hayatın bir yerlerde bir araya getirdiği o iki beden. Kayıplar, savaşlar ve en derin yara izleri. Onlar birer geçmişteki yaralı ruhtu. Kapanan yaraları birbirlerini bulmalarının ardından yavaş yavaş açılmaya başlamıştı.

Gözlerimizle göremediğimiz bir dünyayı bazen bir aynanın puslu camında bulabilir ve kocaman bir yolculuğa çıkabilir, hem de hiç bilmediğimiz bir kişilikle...

-Sen sen sıradan bir fanisin Böyle düşünmesine sırıttım aykırı olduğumu ruhunu emebileceğimi yada kalbini patlatanilceğimi bilmiyo .

Tehlikeli bir oyun... Yaşamak için kurban ver! Piramitin en tepesinde olmak istiyorsan öldür! Oyuna bir kere başlarsan çıkamazsın! Dünyanın bile varlığını neredeyse unuttuğu bir kasaba... Temeli yıllara dayanan bir oyun kuruldu. Keyifliydi ilk başlarda. Bir katil... 5 oyun kurucunun 4`ünü öldürüp, birini serbest bırakan vicdanlı bir seri katildi o. Kalan son oyun kurucu tarot kartlarını topladı ve yakarak yok etti. Bir tanesi hariç. Yeraltına ustaca oluşturulmuş geçitlere sakladı son kartı ve aradan yıllar geçti. Tarotun kanlı oyunu dilden dile bir efsaneye dönüştü. Ve o geçitler yıllar sonra birbirinden kopuk 5 kişilik bir ekip tarafından bulundu. Oyun tekrar başladı. Kartlar üçüncü kez dağıtıldı. Katil tekrar ortaya çıktı. Ölüm kapıları bir kez daha tıklattı. Tarotun Kanlı Oyunu kasabanın üzerine bir kez daha çökecekti. Peki bu sefer kazanan olacak mıydı?

"Herkes onun öldüğünü sanıyordu. O ise sadece bir Karahan`ın gölgesine gömülmüştü." On sekiz yıl önce, Como Gölü`nün kıyısındaki o yangın sadece bir malikaneyi değil, bir aileyi ve küçük bir kızın geleceğini de yuttu. Yakut Dumas o gece küllere karıştı; yerine ise soğuk bir suikastçı, yani Ejder doğdu. Şimdi ise düşmanının veliahdı Ares Karahan, ona reddedemeyeceği bir teklif sunuyor: Ölü bir kadını, yaşayan bir kraliçeye dönüştürmek. Dünya onun öldüğüne inanırken, Yakut artık Karahan imparatorluğunun en korunaklı köşesinde, bir hayalet olarak saklanmak zorunda. Ama bu evlilik bir sığınak değil, içinde her an patlamaya hazır sırlar barındıran bir savaş alanı. Ares, on sekiz yıldır kimseye anlatmadığı o kanlı sırrı kalbine gömerken; Yakut, nefret ettiği bu adamın kalkanı altında kendi geçmişinin katilini arıyor.

Yayıncı bir kız ve yayıncı bir adam, aslında kader ağlarını onlar için yayınlara başladıkları ilk zamanlar örmüştü... Aden ve Barlas`ın hikayesine ortak olmak ister misiniz?

Ondan geriye say Ondan geriye bir şey kalmazsa bul beni. Hissediyor musun karanlığı gölgemde? Yetişiyor zihnimin koyu derinliğinde, Yıldızlar düşüyor; üşüyoruz gökyüzümde... Uyandır beni ya da, gerçekleştir dileğimi kayan son yıldızımızın ibaresinde... "Zamanın değerini kaybedince anlama. Durup düşünmek bir kenara; çık buradan ya da uyu bir yangın yatağında" -Kızıl Bernova Aklını kaybettiğinde değil, kalbini kaybettiğinde delirirsin. Akıl hastanesinde şizofreni ile mücadele ederken başına bir de deneyler ile musallat olunan Betül, ona sadece 2 sayı 4 rakam ile hitap edilen bu cehennemde 2406 olarak anılmak mecburiyetindedir. Hayali arkadaşı Mert ve yıllanmış silüetler beynini alaşağı ederken, Tek dileğidir; bir yıldız kaysın ve gerçekleştirsin tüm dileklerini. O yıldız ise psikoloji öğrencisi Oğuz`un araştırma yapmak için hastaneye gelmesi ile birlikte, kendini yok etmek uğruna kayar. Ve gökten üç dilek de bize düşer. Dileriz: ya ikisi de mutludur, ya ikisi de huzurludur, ya da ikisi de yıldızları seyrediyordur :)) amaç sadece kafa dağıtmak okuyan herkese teşekkür ederim <3 (Amacım hiçbir psikolojik rahatsızlıkla dalga geçmek veya güzellemesini yapmak değildir) (Taslak) Kurgunun oluşumu ve ilerleyişindeki emeği en az benim kadar olan Ece`yi de unutmayalım olur mu :) Ben bu hataya bir defa düştüm ve vicdanım altında gerçekten çok eziliyorum, düzeltmeye çalışsam da vicdanımda bir ezik olarak kalacak sanırım Keyifli okumalar

Yüzbaşı Umay Alça Bozbörü`nün hikayesi...

Babam ölmemiş...

0530…..25:Selam yazsam çok mu klişe olurum? Kızıl:Pardon?