Nida Eren, üniversite için şehir değişikliği yapmıştır ve iki senedir memleketinde değildir. Artık okulu bitmiştir ve güle oynaya memleketine geri dönmüştür ancak ne iş bulabilmiş ne de bir sevda bulabilmiştir. Ama kız arkadaşının abisi ve aynı zamanda abisinin arkadaşı Arslan Acar ona bir iş teklifinde bulunur, kendi mimarlık ofisinde çalışmak. İkili zamanla çocukluk zamanlarını hatırlamaya başlarlar ve bu aralarındaki bağın gücünü anlamaya yetecektir. —————— “O senden hoşlandığını mı söylüyor Nida?” dedi Arslan abi. Gözlerimdeki korku giderek büyüdü ve göğüsümü deldi. Kelimelerimi seçemedim, sesimi bulamadım ve sadece suratına baktım. “Cevap ver Nida, ne diyor bu adam?” gözleri kısıldı ve işaret parmağı yanımı gösterdi. Korkmayacaktım. “O adamın dediğiyle senin bir alakan yok Arslan abi.” dedim kendimi toplayarak. Gözleri kısıldı, hüzün yerleşti yeşilliğine. Anlamadım nedenini, sorgulamadım. Sesimi bir kez çıkarttım daha da çıkartamazdım zaten. “O adamın bahsedeceği tek insan ben olabilirim Nida.” diye fısıldadı. “O gönülde benim tahtım var. Unuttun mu? Elime doğdun.”