Fazla düz ve bir o kadar klişe bir hayatım vardı. Tüm düzenim birdenbire altüst olmuştu. Bunun sebebiyse aile olmayı beceremeyen iki yetişkinin ayrılık sebebiydi. Evet, klişeydi ama annem ve babamın ayrılışı beni yormuştu. Babamın bizi evden kovup sevgilisini getirmesiyle ilk duruşmada boşanmışlardı. Hayatımız düzelecek, her şey oluruna varacak sanırken babamın bize verdiği yüklü miktardaki nafakayı tehditle almasıyla İtalya`nın meydanında beş kuruşsuz kalakalmıştık. Tanrı bizi neyle cezalandırıyordu böyle?! "Anne," dedim oturmaktan sıkılarak. "Böyle aval aval oturacağımıza bir yol mu bulsak? Malum akşam olmak üzere ve herkes bize maymun görmüş gibi bakıyor." Annemin ağlamaktan kızarmış gözleri bana çevrildi. "Yalnızca trene yetecek kadar paramız kaldı." Uzanıp elimi tuttu. "Kızım, Diana`m... Gidelim mi buralardan? Hem baban bize huzur vermez. Her bulduğu fırsatta elinden gelen kötülüğü yapacaktır." İç çekip duraksadım. Annemin böyle bir teklifle geleceğini biliyordum ve asla istemiyordum. Burada sevgilim, arkadaşlarım, okulum, anılarım vardı. Onları bırakıp nasıl giderdim? "Özür dilerim mama, ama benim her şeyim, tüm hayatım buradayken nereye giderim?" "Seni anlıyorum güzelim fakat artık burada yaşayamayız, senin adına üzgünüm..."

İslam dinimiz hakkında bir tarihi yolculuk