Gülsemin, sade ve kendi halinde bir hayatın içinde, sessizliğe alışmış bir düzenin parçasıydı. Üçüzdüler; ama birbirlerine benzemeyen hatta ruhları bile bambaşka üç kız kardeş… İkisi hayatın ışıklı tarafına daha yakın dururken, Gülsemin hep kendi içine çekilen, daha derin, daha suskun bir dünyanın içinde yaşamayı seçmişti. Ama bazı sokaklar vardır… insanın adım atmaması gerektiğini bilse bile, bir anlık dalgınlıkla kendini içinde bulur. O gün Gülsemin, o karanlık sokağa girdi. Sokak karanlıktı; ışıklar zayıf, gölgeler fazlaydı. Duvarlar bile bir şeyler fısıldıyor gibiydi. Normalde geri dönmesi gereken o an, o sadece yürümeye devam etti. Çünkü hayat, bazen insanı fark ettirmeden yanlış bir kapıya sürüklerdi. Ve Gülsemin bilmiyordu… O tek adım, onun düzenli sandığı hayatı paramparça edecek; her şeyi geri dönüşü olmayan bir yere taşıyacaktı.