Bir zamanlar en sevdiğim çiçek papatyaydı. Benim kalbimde umudun bir simgesi haline gelmişti sanki. İçimde tüm kırıklıkları yutup tüm güzelliğiyle onları sakladıklarını düşünürdüm. Saklamakla kalmaz orayı silerdi. O kırıklıkların varlığını unuttururdu güzelliğiyle. En azından o zamanlar böyle düşünürdüm. Tüm her şeye rağmen içimde yeşerttiğim bir umudun simgesiydi bende. Fakat yanıldığımı çok sonra anladım. Orada hiç bir zaman bir umut yeşermedi. Her şeyin bir yansıması vardır. Bu da bir yanıltmacanın yansımasıydı içimde. Orada hiç bir zaman umut yoktu. Şimdi orada gördüğüm tek şey kanlı bir papatyayı andırıyordu bana. Kanayan bir papatya... Bu hikayede geçen kişi, kurum, olay ve mekanlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla olan benzerlikler yalnızca bir rastlantıdır.

Lavin bulduğu kitabı okumak için sabırsızlanıyordu. O kadar çok sevmiştiki 3. gün neredeyse bitirmek üzereydi Ama kader Lavin`in kartlarını çoktan dağıtmıştı. Balo salonu asillerle kaplıydı herkes özenle giyinmiş süslenmişti ve karşısında tek bir kişi duruyordu. Kardeşimin gözleri kararlılıkla parlamıştı. Ben ise yüksek balkonda yaşananları izliyordum. Birden içimi bir karanlık kapladı ne oluyor şimdi diye düşünürken onunla göz göze geldim Karanlığı okuduğumdan bile derinden geliyordu ...