Otizmli bir birey olan Kim Seungmin, Bahng ailesine satılır. Sözleşmeli olarak Chris Bey ile evlenmek zorunda kalır. (yazar arkadassak (ben yani) dayanamadığı için yayınladı ilk bölümü hadi yine iyisiniz)

Daha ilk kitabım daha önce denemedim hatalarım olabilir ve bence mutlaka okuyun

Yeni bir okula nakil olan Seungmin, okulun basketbol takım kaptanı Bangchan. Birbirlerine sinir olsalar da, aralarında ki çekimi de inkar etmiyorlar. İşin sonunda, onlar da ne olduklarını anlamıyor ilk başta ama yargılamayın, bazı jetonlar çok köşelidir, anlayacaklar.

Lise son sınıf öğrencisi Felix`in mutlu hayatı ailesinin aldığı bir borç yüzünden karalık dünyanın kralı Hyunjin`e verilir. peki ya bu iki hayatlarını berabaer geçirmek zorunda kalsalar... şimdi izninizle...

" Sence ben güzel miyim ? " " Ne diyorsun sen ya ? Defol git başımdan! " " Aman meraklıyım bende sana, zaten umurumda değilsin, sen defol, zihinsel sorunlu, hıh !! "

İsteyen okusun. Nasıl anlatcam bilmiyorum. Biraz fantastik. Bayağı kpop olcak. Başka gruplarda koyacağım. Şimdilik kitap sadece duruyor. Bir tanıtım bölümü yapacağım. Eğer istenirse başlamayı düşünüyorum. Bir kaç bölüm zaten yazmıştım

Aynı sahnede parlayan iki yıldız… Ama birbirlerine tahammül bile edemiyorlar. Bir yanlış anlaşılma, yıllarca süren bir soğukluk… Ve herkesin bildiği tek bir gerçek: Hyunjin ve Felix asla yan yana gelmemeli. Peki ya kalp… kuralları dinlemezse?

Seungmin yediği disiplin yüzünden okuldan atılmıştı ve tek kabul eden okular girmişti. Fakat bilmediği şey ise okulun en popüler ve en zeki öğrencisi chandı. Birbirlerine rakiplerdi ders konusunda. Ama bu rakiplikten aşkın doğacağını kim tahmin ederdi ki?

How can people from opposite worlds live together..? (Rahatsız olacak okumasın lütfen)

"Ne?! Seungmin hocayla Chan hoca evli miymiş?"

Kim seungminden nasıl küfür edilir öğreniyoruz

Beşli bir arkadaş grubundaki dört kişi aynı diğer çocuğa aşık olursa ne olur O kimi seçecek Olur mu, olabilir mi, olmaz mı

Çift yaratılır insan... Biri Ay biri Güneş`te olsa, Biri sıcak biri soğukta olsa. Ve en önemlisi, biri siyah biri beyaz da olsa. Chan siyahtı. İçinde herkesin girmek isteyeceği beyaz bir merhamet olmasına rağmen. Ve Seungmin beyazdı. İçinde kimsenin görmek istemeyeceği bir karanlık varken. (İlk yayinlandiğinda silindi ama admin tekrar yayinliyor cunku neden olmasın😽)

"Bir insan üvey kardeşine bu kadar hayran olabilir mi?"

HAYIDIR GADEŞ BİŞEY Mİ VAR

Geçmişini unutmak isterken ona devamlı hatırlatan ve intikam peşinde olan bir psikopat yüzünden hayatı cehenneme dönen genç kız; psikopat sayesinde Stray Kids ile tanışır ve aksiyon dolu bir maceraya onlarla birlikte atılmaya başlar. WQ9145BC

Sırtım duvarla buluştuğunda çektiğim acıyla ağzımdan ufak bir inleme çıktı. O ise tuttuğu kolumu bırakmayarak bir elini de duvara yasladı ve beni duvar ile arasına sıkıştırdı. Daha çok yaklaştı. "Ne yaptığını sanıyorsun?" Başımı boyunun uzunluğundan dolayı hafif yukarı kaldırarak gözlerine baktım. Hâlâ gülümsüyordu. Derin bir nefes alıp verdi.Daha sonra biraz daha eğilerek yaklaştı ve kalbim gümbür gümbür atmaya başlamışken kulağıma tek bir kelime fısıldadı. "Bekliyordum." Ürperdim.Resmen tüm vücuduma bir ürperti geldi.Onu benden uzaklaştırmaya çalıştım.Ancak kuvvetliydi ve bu göründüğü kadar kolay değildi. "Hâlâ direniyorsun.Biliyor musun Yeon Soo?Gerçekten seni bekliyordum.Keşke diyordum... Keşke Yeon Soo gibi cesur,korkusuz,asî ve tabii güzel birisi karşıma çıkıp bana diklense de hedefim olsa. Onunla oynasam. Biliyordum böyle olacağını. Senin dayanamayacağını ve kendini bana yem edeceğini. Şu an ne kadar mutluyum bilemezsin." Nefretle baktım gözlerine. "Asla senin oyuncağın olmayacağım!Boş yere ümitlenme." Bir kere daha kolumu tuttuğu elini bana doğru bastırdı ve sırtımı soğuk duvara sabitledi. "Göreceğiz Yeon Soo. Ancak elime düştün ve kolay kolay kurtulamayacaksın.Tıpkı şu an olduğu gibi." "Uzak dur benden!" "Artık bunun imkânı yok." Sabrımı taşırmayı başardı. Boşta kalan elimle kuvvetli bir şekilde kolumu tuttuğu elini tuttum ve sertçe kaldırdım.Ardından onu duvara yapıştıran taraf bu sefer ben oldum. O da bu hareketi beklemiyordu ve tıpkı az önce bende olduğu gibi hazırlıksız yakalandı.Rolleri değiştik.Az önce benim olduğum yerde Hyunjin,Hyunjin`in olduğu yerde de ben vardım. Çekik gözleri irileşti.Daha bir şaşkın bakıyordu şimdi.Bunu yapabileceğimi tahmin etmiyordu sanırım. "Ama kurtuldum Hyunjin.Tıpkı şu an olduğu gibi.Uzak dur benden..." ...

Yine saat gece yarısı olduğu için kimsecikler yoktu ortada. Asansör için köşeye döneceğim sırada duyduğum seslerle korkarak hemen geri çekildim. Duvara yaslandım. Gece gece 2 erkek görmek korkutmuştu. Ah, oysa hastanedeyim. Neden korkuyorsam? Kendimi toplayıp çıkmak için hamle yaptım. Ancak bu sefer duymuş olduğum kelimelerin beni ilgilendirdiğini anlayarak yeniden duvara yapıştım. Kulaklarımı kabartıp onları dinlemeye başladım. Nefes nefese bir genç, sırtı bana dönük olan gencin önünde, elleri dizlerinde hem soluklanıyor hem de anlatıyordu. "Kameralara bakamadık. Bakamayız da. İçerideki güvenlikler sağlamlar. Koca hastanede nasıl arayacağız o kızı? Ben yüzünü de görmedim. Onu bir tek sen gördün." Sırtı bana dönük olan genç sinirlendi. "O kızı ne olursa olsun bulmalıyız. O defteri almamız lâzım." Karşısındaki onu onaylayarak başını salladı. O genç, bir kere daha söze girdi. "Bulduğunda yaşatma. Defterdekileri okumuş olma ihtimalini göz ardı edip kendimizi riske atamayız." Korku içerisinde gözlerimi irileştirdim. Boşta olan elimi ağzıma kapattım. Defter... Kız... Bahsettikleri kız bendim! Resmen öldürme emri vermişti bu manyak! Minho... Ya ona bir şey yapmaya kalkarlarsa? Defter odadaydı. Ya defteri bulurlarsa ve Minho`nun okuduğunu düşünüp onu öldürürlerse?Hayır! Arkama döndüm ve temkinlice çekilip bir müddet sonra hızla koştum. İlerideki merdivenlere yönelip birer birer çıkmaya başladım. Bacaklarım şimdiden iflas etmişti. Odanın olduğu kata çıktığımda artık bacaklarımı hissetmiyordum. Sadece burnumdan nefes almak yetmiyor, ağzımdan da nefes alıyordum. Kalbim ağzımda atıyordu. Az kaldı diye içimden kendimi tembihleyerek yine hızlandım. Odaya âdeta dalarak girince Minho yatağında hızla doğruldu. Beni, daha doğrusu hâlimi görünce yüzü düştü. "Jae Hee! Ne oldu?! İyi misin?!"diye sordu. Korkuyla yanına ilerledim. Yatağın başına gelerek dizlerimi kırdım. Ellerimle yatağın kenarını tutunup düşmemek için destek aldım. Minho endişeyle bana bakmayı sürdürüyor ve benden bir cevap bekliyordu. Panik yüzünden ağlamaklı çıkan sesimle anlatmaya başladım. "Minho polisi aramalıyız! Sanırım başımız dertte. Hatta ben! Benim başım dertte. Gitmeliyim buradan!" "Jae Hee sakin olup neler olduğunu anlatır mısın?" "Minho defter! Defterde her ne varsa hiç iyi şeyler değil! Beni ve defteri arıyorlar! Aşağıda onları konuşurken duydum. Beni... Defterdekileri okuma ihtimaline karşı öldüreceklerini duydum! Sadece beni hatırlıyorlar. Seni de riske atamam!" "N-ne diyorsun sen Ja Hee? Dur bekle! Kuzenim polis benim. Onu arıyorum hemen. Hiçbir yere gitmek yok. Seni bırakmam." Güzel gözleri bu sefer güven vermek istercesine bakıyordu gözlerime. Ayaklarını sarkıtacağını anladığım an ayağa kalktım. Ayaklarını sarkıttı ve terliğine ayaklarını geçirerek leptobunun yanında olan telefonunu eline aldı.  Hızla birini aradı. Çok geçmeden çağrısı cevaplandı ve konuşmaya başladı. "Hyunjin! Acilen hastaneye gelebilir misin? Ama çok acil. Ölüm kalım meselesi. Gelince görüşürüz. Tamam, bekliyorum. Lütfen çabuk ol." Telefonu kapatıp eski yerine koydu. Yavaş adımlar atarak karşıma geçti. Gözleri bu sefer âdeta yalvarıyordu. "Ağlama ne olur? Seni böyle görmek istemiyorum." Ağlıyor muydum? Ellerimi yanaklarıma attığımda hissettiğim ıslaklıkla ağladığımı fark ettim. Hemen ellerimin tersiyle yanaklarımı, gözlerimi sildim. Uzun koltuğun karşısındaki orta sehpanın üzerine koyduğum defteri elime aldım. Yeniden Minho`nun karşısına geçtim. "İçinde bu kadar önemli olan ne var bilmiyorum. Ama cebimden çıkan not şaka değildi. O çocuğa bir şey olmuş mudur Minho? Bana çarptıktan sonra gözlerime yalvarırcasına bakmıştı. O bakışlar... O not... Bunu nasıl şaka zannedebilirim ben? Ya ona bir şey olduysa?" "Korkma Jae Hee, hiçbir şey olmayacak." dediği anda kapı tıklatıldı. Korkuyla ikimiz de kapıya baktık. Kapının arkasından biri seslendi. "Müsait misiniz efendim, girebilir miyim?!" Bu ses aşağıda bana sırtı dönük olan, öldürülmem için emir veren kişinin sesiydi! ... SL6802VW

Yeji, Seungmin`e göre görüp görebileceği en nazik ve güzel kızdı. Eh, tabii böyle düşünen tek Seungmin değildi, Yeji`nin nazik ve kibar davranışları, benzersiz güzelliği Hyunjin’i de etkilemişti ve Seungmin bu durumdan kesinlikle memnun değildi! ⋆.𐙚 ̊

Sosyal Medya Hesaplarımız: Youtube: Fake Eyes Open Instagram: fakeeyesopenfeo Tiktok: fakeeyesopenfeo Wattpad: Feofeopen Takla atan güvercin ve sahibinin derinden etkileyici hikayesi... Okuyan 10 kişiden 9 u bu fici okuduktan sonra ağladı. İçlerinden biri olan kişi şu kelimeleri döktü. "Bu ficten çok etkilenip takla atan bir güvercin aldım. Her gün takla atıyor ama Lee Minhoya dönüşmedi. Çok kızgınım ama bir yandan da çok üzgünüm" Written by Fake Eyes Open

"Sana aşığım çıkar mısın benimle?" "Saçın gri olsaydı çıkardım seninle"

10. Sınıf öğrencisi olan Seungmin sınav notunu yükseltmek için okula yeni gelen Fizik öğretmeni BangChan ile...

Polisin bile çözemediği bir tehtit ve o tehtiti çökertmeye çalışan devasa bir birlik. Minho ve Han lise yıllarında tanışan yakın arkadaşlardı. Bu arkadaşlık Minho`nun sırra kadem basması ile bir anda biter. Uzakta olan Han ise hayatına devam etmekten başka birşey yapamaz. Bir gece ise aniden evine giren 3 adam ile hayatı bir anda değişir. Minho`nun hayatını yakından görür. Neden gitmek zorunda kaldığını anlar ve olayların yani tehlikenin tam merkeze yerleşir. Minho ise onu korumak için herşeyi yapacaktır. Gerekirse hayatından gerçekten çıkacaktı. Peki sonunda ne olacak? Her hikaye gibi mutlu mu bitecekti yoksa farklı bir son mu olacaktı? • Sessizlik. Ev tamamen karanlık. O sırada dışarıdan ayak sesleri geldi. Düşman çok yakındı. Dışarıdaki sesler bir süre durmuştu ve sonra ses kesilmişti. Şimdilik güvendeydik ama o anda koridorda biri beliriyor. Elinde bir sopa vardı. Karanlıkta benimle göz göze geldi. Bir anlığına sopalı adam donup kalmıştı. Bu bir yabancı değildi ve şimdi silahımı doğrultmuş ona bakıyordum. Silahımı kaldırmıştım ama tetiğe basmayacaktım. Jisung`da elindeki sopayı daha sıkı kavramıştı. Sessizliği bozan ilk kişi bendim. "Sen." Jisung kaşlarını çatılmış bize bakıyordu. Belli ki bunu hayal bile etmemişti. Kim bilir kaç kez sohbet etmiştik ama bir gün aniden mesajlar kesilmişti. Bir anda ortadan kaybolmuştum. Şimdi ise onun evinin ortasında, kanlar içindeki adamlarımla duruyordum. Angst Değil

Seungmin ve minho için yazılmış bir kurgu oku pişman olmazsın

Her şeyi kucaklayıp koşuyorum ama neden içim boş gibi hissediyorum? Ne kadar yalnız olursam o kadar sevgiye muhtaç olduğum için mi böyle? //omegaverse// minsung&chanmin