“İsimlerin unutulduğu bir dünyada, hatırlamak ölümcül bir ayrıcalıktır.” Bir şehir unutmaya başlamıştı. İsimler siliniyor, yüzler yabancılaşıyordu. Miyera, rüyalarında başkalarının anılarını taşıyordu ama her hatırlama, bedeninden bir parça alıyordu. Bu bir hastalık değildi. Bu, kırılmış bir yasanın kanıtıydı.

Solmira, huzurlu olmaktan çok uzaktı. İki farklı ırk artık birbirine tahammül edemez hale gelmişti. Noctis ise gölgelerde bir yerlerde tekrar ortaya çıkabileceği zamanı kolluyordu. Kaos, yıkım ve savaşların arasında Arion ve Volera umutlarını asla kaybetmemek zorundaydı. Güneş tapınağı ve Gece yarısı tapınağı tüm umutlarını ikisine bağlarken umutsuzluk onlar için bir seçenek asla olamazdı...