İki göz, uzun bir yola benzeyen o yangın mavisi olan göz, Ben Zehra, bir kır çiçeği olarak anılan Zehra,ama yolun sonundaki o yangın mavisi gözler beni sadece bir çiçekle anar. Lavinia çiçeği,anlamı ölüm olan o çiçek. Tıpkı bana benzeyen o çiçek. Kabulleniyordum çünkü ne kadar masum görün semde içimdeki o ölü çocuk asla bunu kabullenmeyecekti. Çünkü onun kabullenmediğim şeyleri kabullenirsem benim en büyük ihanetim bu olur. 15 yaşındaki o kız çocuğu bu dünyayı tam rengarenk yaşayacakken biri onun dünyasını mahvetti. O artık o gri dünyada tutsak kalmıştı, Biri onu oradan kurtarana dek. Ben Zehra,varlığı sadece babası ve abileri için olan o Zehra. *+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-*+-* "Neden kendine bu kadar acımazısın lavinia?" dediğinde derin bir nefes aldım. "Kendime acımasız değilim,benim içimdeki o çocuk bana acımasız.Ben ne yapsam zoruma gidiyor çünkü içimdeki o çocuk sıkışmış kalmış başka bir dünyada,onun için yapılan haksızlıkları ben şimdi yapamam.Onun yaşayamadığı şeyleri ben yaşayamam" dediğimde elimin üstünde sıcaklık oluştu. "İzin ver ben kurtarayım o çocuğu.Ama yeter ki...Gitme demeyeceğim ama gitme Lavinia" ilk kez içimdeki o çocuğun dünyası renklendi. Hemde bir sözle renklendi...