"Ellerinde bebeğimizin kanı varken seni nasıl affedeyim Tahir..."

“​"Bazı vedalar söylenmez, bazı aşklar ise asla ölmez; sadece doğru zamanı bekler." ​İzel, çocukluğunun en masum hatırasını bir sanayi dükkanında, sarı bir gülün yaprakları arasında bırakmıştı. Atlas... Mavi gözlerinde fırtınalar saklayan o yetim çocuk, bir gün ardında tek bir kelime bile bırakmadan yok oldu. Yıllar sonra İzel, hayallerinin peşinden Berlin’e gittiğinde, geçmişin sadece bir anı olmadığını, aksine her köşede onu bekleyen bir gölge olduğunu fark eder. ​Ancak karşılaştığı kişi artık o sessiz çocuk değildir. O artık Atlas Soykan’dır; Almanya’nın karanlık sokaklarına hükmeden, gücüyle korku salan ama kalbindeki sızıyı dindiremeyen o adam...

"Feyza aba! İbrahim Ağabey! Feyza aba! İbrahim Ağabey!" Bağrış sesine elindeki süpürgeyi atıp kırılacak gibi çalınan kapıya koştu genç kız. Kamil hem bağırıyor hem kapıyı yumrukluyordu. Kapıyı açtığında nefes nefes kalmış karşılıklı iki ev arasında koşan çocuğu kollarından tutup kendine çevirdi. "Ne oldu Kamil, İbrahim ağabeyler evde yoklar... bana de ne diyeceksen." Kamil bir elini göğsüne koyup nefesini toplamaya çalıştı. Tıkanıp kalmıştı zavallı çocuk koşmaktan. "Dok-tor- aba doktor..." "Ne olmuş doktora?" "Millet doktoru lojman- lojmanda kıstırdı öldürecekler." "Ne diyorsun sen Kamil?" "He Vallaa doğru diyom... güya bu doktor Aliye nin namusuna tasallut etmiş... köylü de toplanıp lojmanı bastı. Ortalık savaş meydanına döndü yetişmezsen öldürecekler doktoru." - - - Karalar köyünün delisi Feyza ile yıllardır lanetlerle anılan, kimsenin çevresinden bile geçmek istemediği köye sürgün giden genç doktor Esat`ın hikayesi.