“Ben de o zaman şarkımızı açarım.” diyen sesim arabanın içinde yankılandı. “Neymiş şarkımız?” derken mavi gözleri bana döndü, heyecanla parlıyordu. Tam o sırada arabanın radyosundan yanık bir türkü yükseldi; arabanın içini doldurdu ve hepimiz aynı anda, sanki içimizden bir şey kopuyormuş gibi bağırmaya başladık. "Nemrudun kızı yandırdı bizi çarptı sillesini felek misali sil yazımızı kurtar bizi çarptı sillesini felek misali mevlam gör bizi ocağım söndü nasıl beladır bırakıp gitti bu ne devrandir dünya gözümde kerveladir Allahtan bulasın" Ellerimizi birbirine vuruyor, sağa sola sallanıyor, hem gülüyor hem bağırıyorduk.