Umudunu kaybetme, kaybedersen o yanlışı kendin yaparsın...

İnsan Büyür Beşikte Mezarda Yatmak İçin Ve... Kahramanlar Can Verir Yurdu Yaşatmak İçin HÜSEYİN NİHAL ATSIZ

En büyük emanet sahibi Allah’tır. Kim sevdiklerini Allah’a emanet ederse onları görmeden ölmezmiş. Allah’a emanet ol. Sevmek.sevilmek bu kadar güzelse...Onları yaratan kim bilir ne kadar güzeldir. Hayatta zamandan kıymetli ne var? Kime harcadıgına dikkat et

Yüzbaşı Ayça Demir`in kurduğu Yıldırım tipine yeni gelen Binbaşı Ateş Karahan`nın İzmir`e ki Yıldırım timine gelişiyle hiç beklemediği duyguları yaşaması

Şu ana kadar ailesi dahil önüne çıkan bütün engelleri bertaraf eden Meva ay yıldızlı bayrağıyla girdiği alayda tanıştığı bir askerle hayatı değişir

Savaş, sırlar ve ihanet… Suzan’ın seçimi dünyayı değiştirecek. Ama kalbi kime güvenebilir?

Kimlikleriniz silindi. Geçmişleriniz dosyalandı. Artık sizler sadece birer piyon değil bu hikayenin yazarı olup kaderi değiştireceksiniz. Proje: Şahmeran en iyileri yaratmak için tasarlandı. Onlar kusursuz şekilde yetiştirildi. Ama kusursuz savaşçılar yaratılırken insan kalabilmeleri mümkün müydü? Sadakat öğretilir. İtaat ezberletilir. Peki ya ihanet? İşte o beklemediğiniz kişinin içinden çıkar. Gerçek bazen kanla yazılır. Kanla öğretilir. Onlar vardı ama yoklardı da. Onlar görünmez olanlardı, her biri normal hayatlarında gözüktü peki gözükmeyen hayatları? Onlar bu toz pembe hayatın karanlık taraflarındaydı. Gerçek hayatları bir hiçlik miydi? Yoksa kaosun ta kendisi miydi?

M dmdmdmdkdbek M dmdmdmdkdbek

Babam tarafından şiddet görmeme rağmen bir kere bile eğilmeyen bu baş bir çift yeşil göze eğildi. İşte ben o zaman anladım o gözler benim her şeyimdi.

Umay & Alparslan

Adam onu bulduğunda yağmurun altında yerde baygın şekildeydi. Alnından, kaşından hatta yüzünün her bir parçasından kanlar süzülüyordu. Nabız yavaştı. Ama nabızdan daha fazla yavaş olan bir şey varsa zamandı. Yağmurun damlaları ile karışıp süzülen ve sokak lambasının altında parlayan kanlara baktı adam. Yüzüne yapışan saçları geri itip kadının yüzünü açtı. Bu yüz çok tanıdıktı. Evet tanıyordu bu yüzü, bu kadını ama nasıl? Kanlar içinde, ringden bir maçını daha kazanıp inen bu kadını nereden tanıyordu? 🥊 İyi okumalar dilerim..

Argo vardır. "Bana böylr bir bilgi gelmedi."

Bu,herşeyi tersdüz eden bir kadını aşkının hikayesi...

Kuyucaklı Yusuf`un dediği gibi 2 inanın karşılaşması kader ama ondan sonra bir arada kalmaları ve hikayelerini yazmaları onların gayretine bağlıdır.

Bir pazar sabahı, güneş her zamanki gibi doğmuştu. Kuşlar aynı şarkıyı söylüyor, rüzgâr aynı serinliği taşıyordu. Dünya için sıradan bir gündü. Ama Göktuğ Öztürk için zaman o gün ikiye bölündü: patlamadan önce ve patlamadan sonra. Bir arabanın içinde kaybolan bir baba… daha nefes almayı yeni öğrenmiş bir kardeş… ve o patlamanın yankısıyla felce mahkûm kalan bir anne. Bazı patlamalar yalnızca metal parçalarını dağıtmaz. Bir çocuğun çocukluğunu da paramparça eder. Göktuğ o gün ölmedi. Ama içindeki merhametin büyük bir kısmı enkazın altında kaldı. Askeri lise yıllarında kalbinin hâlâ atabildiğini hatırlatan bir isim vardı: Burcu. İlk ve belki de son kez sevdiği kadın. Fakat üniformanın içinde büyüyen dünyada duygular emir-komuta zincirine bağlı değildi; rütbeler sevgiden daha güçlüydü. Bir baba kariyerini seçti, bir kız kaderine boyun eğdi ve Göktuğ bir kez daha kaybetmeyi öğrendi. Yıllar geçti. Bazı askerlerin sicili olur. Bazılarının madalyaları. Göktuğ Öztürk’ün ise yalnızca gölgeleri vardı. Adı kayıtlarda yoktu. Yüzü fotoğraflarda görünmezdi. Başardığı operasyonlar anlatılmaz, başarısızlık ihtimali bile kabul edilmezdi. Onun timi, varlığı inkâr edilen savaşların sessiz kahramanlarıydı. Onlar görünmeden gelir, iz bırakmadan giderdi. Askeriyede tek bir gerçek vardı: Göktuğ Öztürk’ten herkes korkardı. Çünkü o, kaybedecek hiçbir şeyi kalmayan adamlardandı. Bir emir, bir görev ve devletin çıkarları uğruna yapılmış bir anlaşma: evlilik. Duyguların yasak, güvenin lüks olduğu bir dünyada iki asker aynı soyadı taşımak zorunda kalacaktı. Bu evlilik bir yuva değil, bir operasyondu. Yüzükler bir bağlılık değil, bir görev zinciriydi. Kaybedecek şeyi olmayan zihin, bedeni zorlayamaz. Mezhebiniz, ırkınız, dinlediğiniz müzik, yediğiniz yemek önemli değil. Önemli olan iki şey var. Bir VATAN, iki YANINDA Kİ ADAM.

Bir muma divane bir pervane

Çağla karakterinizin abisinin timindeki bir arkadaşına aşık olması ve Çağlanın geçmişte yaşadığı trajik geçmişinden dolayı bazı olaylarla yüzleşmesi ve bu durumda Pusat karakterinizin arasındaki ilişkidir

Lotus çamurun içinde temiz kalanlar içindir . Bir savcı Bir asker Gizli bir görev

{ GERÇEK BİR HAYAT HİKAYESİNDEN UYARLANMIŞTIR} BU HİKAYEÖİ BİRDE BENDEN DİNLEYİN.

Geçmişlerinde verdikleri şehitler ve büyüdüklerinde yaşadıkları ihanetlerin arasında dik durabilen bir asker ve mit personeli. Başları dik olsa bile, kanatları hep kırıktı. Bu kırık kanatlar ne kadar dayanırdı? Belki üç, belki beş gün. Fakat bu kanatlar ile sonsuzluğa ilerlediler. Ve verdikleri savaşta kaybettikleri nokta, kalplerindeydi... "Kanadım kırık fakat kalbim her zerresiyle senin için atıyor."

Yıllardır gittiğiniz psikoloğunuzun aslında öz abiniz olduğunu öğrenseydiniz ne yapardınız?

Dr. Efsun ve Yüzbaşı Atakan .... Küçüklük te olan bir olayla ayrılırlar ve kader onları tekrar karşılaştırır.

Bir patlama ile başlayan aşk üçgeni... Yalnız bu aşk üçgeni diğerlerine hiç benzemiyor... İki kazanan değil, üç kaybeden var bu hikayede...

Bazı savaşlar cephede kazanılır… bazıları kalpte kaybedilir. Elif, hayatını insanları kurtarmaya adamış bir doktordur. Her gün ölümle yaşam arasında ince bir çizgide yürürken, en büyük savaşı aslında kendi içinde verir. Çünkü sevdiği adam, her an ölümle burun buruna olan bir askerdir. O ise sadece bekler. Bir mesajı. Bir sesi. Ya da kötü bir haberi… Görev onun için bir onur, Elif için ise her gün biraz daha büyüyen bir korkudur. Aralarındaki mesafe kilometrelerle değil, söylenemeyen cümlelerle ölçülür. “İyiyim” diyen kısa mesajların ardında saklanan gerçekler, suskunluklar ve yarım kalan duygular… Peki aşk, her gün yeniden kaybetme ihtimaliyle yaşanabilir mi? “Sessiz Nöbet”, görev ve sevgi arasında sıkışmış iki insanın, görünmeyen yaralarını ve en zor bekleyişleri anlatan çarpıcı bir hikâye. Çünkü bazen en ağır yük… Omzunda taşıdığın silah değil, kalbinde taşıdığın özlemdir.

Asker ve hemşirenin aşkı