Kadının tek amacı, ne yaparsa yapsın onu bünyesinde barındırmaya devam eden anasını korumaktı... VATAN`INI

Zelal doğduğu gün yetimhaneye dahi bırakılmayarak, üst sokağında ki çöpe atılan bir bebekti. Doğduğu andan itibaren bir kurban, Vatanı ele geçirmek isteyenlerin bir oyuncağıydı.

Ama nereden bilebilirlerdi ki, o oyuncak olarak gördükleri kız bilmeden onların oyunlarını bozarak, vatan hainlerini kendi oyununa dahil edeceğini...

..

Can bağımıydı önemli olan?

Yoksa kan bağımı?

İkisinden de önemli olan tek bir şey vardı!

O da VATAN!

Tamamen bana ait özgün bir kurgudur.

(Klasik olmayan bir askeri gerçek ailem kurgusudur.)

Asena Umay Gece`nin o savunmasız yaşındaki adıyla Defne`nin gerçekleşlerle yüzleşmesi 2 yıllık görevden sonra soluğu Antalya`da alması yetimhane anıları aile demeye binbir şahit gerekecek insanlardan yaşadığı herşey boşa mıydı yoksa o ailede aynı mıydı

"Çünkü benim ruhum hâlâ o karanlık odada hapis."

Şahin Timi'nin Kıdemli Üsteğmeni Gazel Türkoğlu, dört yıl önce timiyle beraber bir baskın operasyonuna çıkar. Fakat o operasyon onun dört yıllık esaretinin başladığı gün olur. Ölümler izler, ölümlere sebep olur ve ölümü en derinlerinde, kendi ruhunda yaşar ama bu esaret ona yalnızca acıyı ve kayıpları değil, yaşamak için bir sebep de vermiştir. İntikam.

Dört yıl boyunca hiçbir haber alınamayan ve ailelerine şahadet haberleri verilmiş olan Şahin Timi'nin peşine düşen ve bir görev sonucunda onlarla ilgili bilgiye ulaşan Yüzbaşı Atlas Karahan, önüne çıkan bütün engellere rağmen iz sürmeyi bırakmaz.

Atlas'ın liderlik ettiği Ayaz Timi onu bu cehennemden kurtarana kadar Gazel, karanlıkta kalmış bir ayçiçeği kadar solmuş, ancak aynı zamanda karanlığın dipsizliğinde umudun en saf bekleyişiyle yaşatmıştır kendini. Bu intikam yolunda, karanlığı en diplerde görmüş ve koca bir örgütü dilsiz olduğuna inandırmış olan bu kadın, konulan tüm kuralları yeniden yazacak kadar ezber bozacaktır.

Umut olduğu sürece bekleyiş daima vardır. Çünkü her bekleyiş, başka bir bekleyişe kapı açar.

"Hayatımı kurtardınız, teşekkür ederim."

"Hayatımı kurtardım, rica ederim."

İlk yayım tarihi: 08.01.2025

Kitabın geçtiği yıl 2025`tir.

Bu kitaptaki olaylar ve kişiler, yer, mekan ve zaman tamamen kurguda ibarettir. Gerçekle hiçbir alakası yoktur.

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar.

Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi.

Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş`in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş.

Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili.

Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.

Kimileri asker olmayı bir meslek olarak seçer… O ise yaşaybildiği bu vatana bir şey katmak bu uğurda ölmek için seçti .

Çocuk yaşta ailesinden koparılan ge , yıllar boyunca çektiği acıları içine gömerek en zorlu eğitimlerden geçti. Her düşüşünde yeniden ayağa kalktı, her yarasında biraz daha güçlendi. Kimseye yaslanmadı, kimseyi aramadı. Tek başına yaşamayı öğrenmişti

Ama bilmediği bir şey vardı...

Onu hiç unutmayan bir aile vardı. Yıllardır her şehirde, her haberde, her umut kırıntısında kızlarını arayan bir anne ve baba... Onlar vazgeçmedi.

Bir tarafta vatanı için canını ortaya koyan cesur bir kadın asker, diğer tarafta tek dileği kızına bir kez daha "evine hoş geldin" diyebilmek olan bir aile...

Bazen en büyük savaş cephede verilmez. Bazen en ağır mücadele, insanın kendi kalbiyle verdiği mücadeledir. Peki, yılların ayırdığı bir aileyi kader yeniden bir araya getirebilecek mi?

"Hayatında en pişman olduğun an neydi?" Bana baktı gülümsedi, "Sana aşık olmak..."

Alvin`in finali içime asla ama asla sinmedi. O yüzden 2. Seri çıkartıyorum. Umarım beğenirsiniz ballarımmmmmmm
Konuyu yazmıyorummm
*BU KURGU TAMAMEN YAZARIN HAYAL GÜCÜNE BAĞLIDIR*
*KİTAPTA GEÇEN HİC BİR ŞEY GERÇEK DEĞİLDİR*
Öpüldünüzzz...

Şarjörü doldurup atış kulaklığımı taktım. Karşımdaki hedefin kırmızı alanını delik deşik ederken rahatladığımı hissediyordum. Şarjördeki mermi bittiğinde atış kulaklığımı enseme indirip masanın üzerindeki mermilere uzandım. O sırada kulağıma dolan tok postal sesleri bana kimin geldiğini müjdeliyordu. Bir adamı yürüyüşünden tanıyor olmak garipti. Üsteğmen hala yanıma gelmemişti, merakla başımı geriye çevirdim. Arkamdaki masaya yaslanmış anlamlandıramadığım bakışlarla beni izliyordu. Bir eli yaslandığı masada, diğer eli de palaskasındaydı. Genelde omzuna asmaktan hoşlanmadığı bordo beresi ise tıpkı benimki gibi omzundaydı. Başımla kısa bir selam verip önüme döndüm. Tekrar pozisyon alıp hedefime odaklandım. Ben atış yaparken üsteğmen de yanımdaki alana girip atışa başlamıştı. Kavga eder gibiydik o an, kurşun seslerimiz ise sustuğumuz kelimelerimizi ifade ediyordu. İkimizin de kurşunları bitmişti, bakışlarımız birbirini bulduğunda yine o gizemli karaları karşıladı beni. Ben savaşmaya devam etmek ister gibi mermilere uzattım elimi, ama susmayı da beceremedim işte. "Yurdunuzu arıyor gibisiniz üsteğmenim, gözleriniz sürekli bir arayışta sanki." Ona bir cevap hakkı tanımadan atış yapmaya başladım, silahımın tetiğine basmaya devam ederken yanımdaki adamın da pür dikkat beni izlediğini biliyordum. Son mermime de veda etmiştim. Başımı çevirdiğimde yine o bakışlara mahkum edildim. Aramızdaki birkaç adımlık mesafeyi sonlandırıp yanıma geldi, elini uzatıp atış kulaklığımı çıkardı. Aramızdaki tek engel o kulaklıkmış gibi biraz daha yaklaştı bana, gözlerime daha yakından baktı. "Belki de yurdumu bulduğum için sürekli gözlerine bakıyorumdur teğmenim." Bordoya boyanırken aşka karışan iki yürekli askerin hikâyesi...

Yazar:ecrinn2 Kitap bana ait değildir! Sevgi ve özlemle... Kitap şarkıları: seda tripkolic-gözlerinin yeşilini özledim ogün sanlısoy-saydım semiramis pekkan-bana yalan söylediler Özlem tekin-aşk her şeyi affeder mi 2 haftada bir bölüm.

Korku insana her şeyi yaptırır , peki biz neyden korkarız? Aşk mı? hayatımız da yaşadıklarımızdan mı? sevilmekten mi? yoksa geçmişimizden mi? Acı çekmekten korkan biri, zaten korktuğundan acı çekiyordur. `` Korkarak yaşıyorsanız yalnızca hayatı seyredersiniz.  ~ Friedrich Nietzsche ~``

Bazen hayat öyle planlar yapar ki, ya o sulara kapılmanız ya da o sulara karşı koymanız gerekir. herkesin atladığı şeyse o sularda nasıl yüzüleceğini öğrenmektir. Lavin Asena Karayel, Yüzbaşı Lavin Asena Karayel timiyle beraber başarılarıyla tanınmış bir timdi. Bir gün gelen bir teklif ve yeni bir askerle timiyle başka yollara, başka sulara savulur. Ya o suda boğulacaklardır ya da o suya karşı koyacaklardır. Artık hiçbir şey eskisi olmayacakdır. -Düşmandan Aşka -Güçlü Kadın Karakter -Ters Köşe Tüm Hakları Saklıdır

Efe ve Gece’nin yıllar sonra kavușması

Bu kitap Wattpad uygulamasında 90 bin okuyucuya ulaşmış bir kitaptır. Wattad platformuna erişim yasağı geldiğinden dolayı kitap burada yayınlanmıştır. KİTAP İLK KURGUMDUR VE OLDUKÇA FAZLA HATASI VARDIR.

Yusuf Ateş ve Zeynep Yıldırım`ın muhteşem ve zorlu bir tanışması ile güzel yollara çıkacaklardır.

Merhabalar ben Umay Aydoğan 26 yaşında Özel kuvvetler de Astsubay çavuşum. Kumral, kahverengi gözlü başörtülü normal bir askerim. Şimdiler de nefret ettiğim saçlarım stres ve sinir başta olmak üzere birçok sebepten griye çalan bir beyaz olmuştu. Saçlarımdan nefret ettiğim için onları siyaha veya başka bir renge boyamayı hiç düşünmedim ve düşünmüyorum da. Sevdiklerimin yanında çoğu zaman eğlencenin dozunu kaçırıyordum. Gerçekten de sevdiğim insanların yanında yanında çok cıvık, herşeyin dozunu abartan biriydim. Özellikle de Rüzgar komutanımla beraberken birbirimize söylemiyorduk ama birimize bir şey olsa yardıma ilk biz koşardık. Ama sevmediğim bir kişiye karşı alaycı ve çok soğuk davranırım. Çünkü o kişiyi sevmiyorum bence gayet makul bir sebepti. Çocukluk hayalim olan mesleği yapmak için çok şey çektim küçükken ama hiçbiri beni yıldırmadı ve ben ailemin beni sileceğini bilerek ailemdeki herkesten gizli kuzenimin yardımıyla askeri lise seçmelerine katıldım ve kazandım.Geçen seneye kadar hiçbiri benimle konuşmuyor benden nefret ediyorlardı. Ta ki şehadete çok yaklaştığım o ana kadar... Onun sayesinde şehit olmamış, şehadet haberim aileme ulaşmamıştı. O, Miraç komutanımdı. İyileştikten sonra onun timine verildim ama o yoktu. Esir düşmüştü. Onu timiyle onu kurtardığımızda içimden bir ses onunla aramızın diğerleri gibi olmayacağını söylemişti. Öyle de olmuştu. Asla diğerleri gibi değildik. Karşılıklı olarak birbirimizi biraz yıprattık. Fakat yine de birbirimizden vazgeçmedik.