Bazı işaretler doğduğunuzda değil, seçildiğinizde ortaya çıkar. Belinay’ın belindeki hilal şeklindeki doğum lekesi, onun sıradan biri olmadığının ilk işaretiydi. Ancak bu iz, yalnızca “seçilmiş” kanlara sahip olanların dünyasında anlam kazanıyordu. Karan’ın avucunda ise bir güneş vardı. Parlayan, yakıcı ve inkâr edilemez… Tıpkı onun gibi. Onlar, aynı gerçeğin iki zıt yüzüydü. Ama aileleri, çok uzun zaman önce bu gerçeği düşmanlığa çevirmişti. Bu yüzden Belinay ve Karan aynı okulda, aynı kaderin parçaları olduklarını bilmeden birbirlerinden nefret ederek büyüdüler. Seçilmişlerin okulu. Güneş, Ay, Yıldız ve şimşeğin taşıyıcılarını bir araya getiren yer. Ve okulun en derininde, kimsenin konuşmadığı bir sır vardı: Sadece bu iki düşman işaretin varisi bir araya geldiğinde açılan bir geçit. O geçitte bir canavar vardı. Ve kapı, onların gelişiyle uyanıyordu. Önce kayıplar başladı. Sessiz. İz bırakmadan. Sanki okul, kendi öğrencilerini yutuyordu. Belinay ve Karan birbirlerinden habersiz aynı izleri takip etmeye başladılar. Nefretle. Ama her adımda, gerçeğe biraz daha yaklaştıkça şunu fark edeceklerdi: Düşman olmaları asla kaderleri değildi. Asıl mesele, birlikte durup duramayacaklarıydı. Çünkü bazı güçler tek başına taşınmaz… Ve bazı karanlıklar, ancak ışıkla birlikte yenilir.

Telif Hakları Saklıdır EKİN-gerçek ailem- Yıllar önce Karahanlı ailesinin üçüzlerinden kız bebek karıştırılırsa ve bir gün bu üçüzler karşılaşırsa neler olur? Macera ve aksiyon dolu kurguma şans vermek ister misin? Wattpad hesabım: Busserixx

"O silahı elinden indir!" Dediğimde yan duran vücudunu bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha çok yaslandı. "Yoksa?" Diye soruşu meydanda ki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip "Yoksa sana yemin olsun ! Bu meydanı kanınla yıkarım!" Diye bağırdım. "Efsun!" Diyen abime bakmadım, yüzü kan içindeyken ona bakıp gardımı düşürebilirdim. "Demek kanım ile yıkarsın ha !" Dediğinde fısıltısı bile meydanı inletti. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" Deyişim onun kaşlarını çatarakken kalabalıktan bir kaç kişinin kaçmasına sebep oldu. Koskoca Mardin! En iyi o bilirdi yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN`ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün Mardin yasa bürünürken Diyarbakır`da zılgıtlar eşliğinde bir çok kapıda düğün yapıldı. Ben EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. Bunu tekrar yapacağımı onun gibi Mardin de biliyordu. "O halde durma, yine elin titremesin!" Dediğinde onunla beraber tetiği indirdim. Arkamda koskoca Diyarbakır`ın en büyük aşireti olan Şanlı Aşireti vardı. Benim Aşiretim! Onun da arkasında Mardin`in en büyük aşireti olan KARAASLAN aşireti vardı. Liderliğini onun yaptığı Aşiret. "Abi`mi bırak azad ağa!" Dedim durması için. "Babam gibi onun da kanını akıtmana izin vermem! Babamın kanı için sadece senin kanını döktüm ama Vallahi, Billahi ve Tillahi abim için ailende ki herkesin kanını dökerim!" Diye devam ettim. Uğultular arttı da arttı.