Telefonuma baktım; saat neredeyse ikiye geliyordu. Babamdan hâlâ ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Tam o an, sessizliği yırtarcasına telefon çalmaya başladı. Ekranda "Babam" yazıyordu. Hiç düşünmeden açtım.

​"Alo? Baba, neredesin? Seni çok merak ettim... Baba?"

​Ama karşıdan gelen ses babama ait değildi. Soğukkanlı, ama belli belirsiz aceleci bir adam sesiydi:

​"Alo, merhabalar. Mara Hanım`la mı görüşüyorum?"

​Bir an nefesim titredi. Bu kadın da kimdi?

"Evet, benim. Siz kimsiniz?"

​Kadın derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu:

"Öncelikle sakin olun... Ben babanızın doktoruyum."

​Sözleri beynimde bir anda çarpıştı.

"Ne? Ne doktoru? Babama ne oldu? Neredesiniz?"

​"Mara Hanım, lütfen biraz sakin olmaya çalış-"

​"Ne sakinliği? Ne oldu babama, söyleyin!"

​Kadın sesi biraz daha netleşti:

"Ben Doktor Serkan. Babanız bir trafik kazası geçirdi. Şu anda hastanedeyiz. Durumu... iyi. Endişelenmeyin, size haber vermem gerekiyordu."

​O an dünya ayaklarımın altından çekildi. "Durumu iyi" demişti ama ya iyi değilse? Ya bir şey olursa? Babam... benim her şeyimdi. Onu kaybetme ihtimalini düşünmek bile içimi paramparça ediyordu.

​Telefondan tekrar ses geldi:

"Mara Hanım, orada mısınız?"

​Sesim titredi, boğazım düğümlendi:

"E-evet... buradayım. Geliyorum. Hemen geliyorum."

​Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi. Bir anlığına dünyam kararmış gibi hissettim... ama tek bildiğim, babama ulaşmam gerektiğiydi.