Uçurtmalar uçmayı sevdikleri kadar özgürlüğü de severler. Oysa her uçurtma mahkumdur bir çift ele. Her uçurtma mahrumdur gökyüzünde ki sonsuz özgürlükten. Rüzgarın hırçın okşayışları ona yalancı bir kanat takar. Uçurtma inanır. İnanmakla kalmaz, rüzgara aşık olur. Nihayetinde rüzgar gider, uçurtma yerle bir olur. Artık özgürlük rüzgar kadar uzak rüzgar kadar acı vericidir.

Nazlı da bir uçurtmaydı fakat bir çift el tarafından sıkı sıkıya tutuluyordu. Bu tatilden sonra belki de dilediği gibi özgürlüğüne kavuşacaktı. Belki de uçurtmanın tutsak olduğu son yazdı...

10.05.2026

Aşk,öğretir..

İnanç, iyileştirir..

Ve bazı çiçekler...

Beyaz zambaklar gibi,

Kalpte açar.

Bazı yollar, kalpten geçer.

Bazı vedalar, sonsuza dek öğretir.

Ayaz Barın Kordağlı

Buğlem Ada Arslan

Hikayesi nasıl devam edecek..??

Telefonuma baktım; saat neredeyse ikiye geliyordu. Babamdan hâlâ ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Tam o an, sessizliği yırtarcasına telefon çalmaya başladı. Ekranda "Babam" yazıyordu. Hiç düşünmeden açtım.

​"Alo? Baba, neredesin? Seni çok merak ettim... Baba?"

​Ama karşıdan gelen ses babama ait değildi. Soğukkanlı, ama belli belirsiz aceleci bir adam sesiydi:

​"Alo, merhabalar. Mara Hanım`la mı görüşüyorum?"

​Bir an nefesim titredi. Bu kadın da kimdi?

"Evet, benim. Siz kimsiniz?"

​Kadın derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu:

"Öncelikle sakin olun... Ben babanızın doktoruyum."

​Sözleri beynimde bir anda çarpıştı.

"Ne? Ne doktoru? Babama ne oldu? Neredesiniz?"

​"Mara Hanım, lütfen biraz sakin olmaya çalış-"

​"Ne sakinliği? Ne oldu babama, söyleyin!"

​Kadın sesi biraz daha netleşti:

"Ben Doktor Serkan. Babanız bir trafik kazası geçirdi. Şu anda hastanedeyiz. Durumu... iyi. Endişelenmeyin, size haber vermem gerekiyordu."

​O an dünya ayaklarımın altından çekildi. "Durumu iyi" demişti ama ya iyi değilse? Ya bir şey olursa? Babam... benim her şeyimdi. Onu kaybetme ihtimalini düşünmek bile içimi paramparça ediyordu.

​Telefondan tekrar ses geldi:

"Mara Hanım, orada mısınız?"

​Sesim titredi, boğazım düğümlendi:

"E-evet... buradayım. Geliyorum. Hemen geliyorum."

​Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi. Bir anlığına dünyam kararmış gibi hissettim... ama tek bildiğim, babama ulaşmam gerektiğiydi.

Sonunda ufukta buluştuk. Aynı Gükyüzü ve Okyanus gibi...

Bu kitap 1. Kitaptır ama 2. Kitabo geleceği kesin değildir.

Burada ana karakterimiz devrimci kişiliği ve gizemli geçmişi ile Bade Özgün`dür.Ayrıca diğer ana karakter olan sert yapısı ile tanıyacağımız kişi Altay Arel Dinç`dir.Her şey o gece yapılan isyanda karşılaşmalarıyla başlar ve kaderleri kesişir.Ama bu onlar için iyi mi olmuştur çünkü devamında bir sürü gizem geliyordu...