Özüm ve arkadaşları gözlerini açtıklarında kendilerini Antik Mısır da bulur. Kirke, onları kendi çıkarları için kullanmak adına milattan öncesine ışınlar. Henüz liseyi bile biteremeyen gençler ise olayı idrak edip buradan kurtulmanın yolunu arar fakat hepsi tek tek ait olduğu ırk tarafından benimsenir ve himaye altına alınır, bir birine `kardeşim, dostum` diyen insanlar zaman geçtikçe ırkları gibi birbirlerine düşmanlık beslerler. Kendisine sahip çıkılmayan tek kişi Özüm`dür. Hastalıklı zihniyeti olan çok büyük anneannesine karşı çıktığı için sefaletle sınanır. Zaten ömrü boyunca adam akıllı sevgi göremeyen genç kız iyiden iyiye mahvolmaya başlar, bu sırada ihanetiyle yada daha doğrusu gizledikleriyle herkesi sarsan Bertuğ, arkadaşına daha fazla kıyamaz ve kendi ırkının yaşadığı obaya gizlice Özüm`ü alıp kendi zamanlarına dönme planı yapar. Özüm, Bertuğ`un yardımını yalnızca kendi iyiliği için kabul etsede bazen kalp denen o mucizevi organ yalnızca bizi hayatta tutmak için çarpmaz işte. Gecesini gündüzüne katan gençler hem tüm arkadaşlar olarak daha fazla bu zamana kapılmayıp bir araya gelmek için çabalar, hemde Kirke`den saklanırlar ama hep bir noktayı kaçırırlar. Düşmanın zeki bir kadınsa, kana susamış yılana sarılmak, o düşmanla çarpışmaktan daha akıllıca olur.

❝ Nil de yandı ben de. Nefertari`den sadece öfkem kaldı geriye. Bir de gözlerim. Ablamın yanına kendimi gömdüm, annemin günlüğünü son bir kez öptüm. Kendimi de böyle öldürdüm. ❞

Bazı anlar olurdu. Dudaktan çıkan sözlerin, kalpten hissedildiği zaman gerçeğe dönüştüğü o an. İnsan geceye fısıldar ve gerçekleşeceği zamanı bilmez, sadece bekler, bekler ve bekler. Seth, geceye fısıldarken o kehanetin neye benzediğini bilmiyordu. Nil, o defteri okumadan önce o kitabın dilini anlayabileceğini bilmiyordu. İkisi farklı zamanlarda kaplten dilek dilediler, gerçekleşeceğini bilmeden. Kim bilir, belki de gerçekleşmesini beklediğimiz her şey kalpten dilenmeyi bekler. ©atım|2025