Bazen en büyük siper, sevdiğinin duasına sığınmaktır..." Babasının toprağına sarılıp fısıldadı genç kız: "Saudade..." Hiç gelmeyecek birini, hiç geçmeyecek bir özlemle sevmekti bu. Ancak biliyordu ki; yaraya merhem olan da, hüznü imtihan eyleyen de Allah`tı. Babasının yokluğuyla açılan o derin yaraya, kader Rize’nin sert rüzgârını, vatan aşkıyla tutuşan Bordo Bereli Kaptan Metehan’ı çıkardı. Rizeli Metehan... Dağlarda bir fırtına, yüreğinde ise vatan ve Allah sevgisi taşıyan sert bir asker. O, kalbine düşen bu helal sevdayı dualarına gizledi ve kıza peygamberane bir nezaketle seslendi: Lübbetü`l-Ayn. (Gözümün Bebeği) Metehan her göreve gittiğinde, arkada seccadesinin üzerinde gözyaşlarıyla dua eden kapalı bir genç kız ve semaya yükselen tek bir cümle kalıyordu: "Sensedim..." Aşkın hemen tüketilmediği, edeple ilmek ilmek işlendiği, fırtınalarla sınanan helal bir vuslat hikayesi.

ESENDERE`YE yeni bir başlangıç için gelmişti inci. ama daha ilk anda kendi yansıması gibi duran o adamla yolları kesişti Yüzbaşı Korhan.. İkisi de kendi sessizliğinde yaşayan birer kalpti ama aralarındaki çekim sanki herkesin duyabileceği kadar gürültülüydü. Bir sınır köyünde başlayan yakınlık...Birbirlerine yaklaşmaktan korkan iki yabancının aynı sessizlikte aynı ateşte yanmasıydı onlarınki.. İnci kendini ararken yüzbaşıyı bulmuştu. peki ya yüzbaşı ne yapacaktı?