#Azkar Ölmüştü..ölmeliydi.. Ben öldürmüştüm. Bunu hiç istememiştim ama yapmak zorundaydım. İntikam alınması gereken bir duyguydu, affedilmesi gereken değil.. Affetmemiştim. Böyle olması gerekiyordu, olmuştu. Ama neden canım bu kadar yanmıştı? Neden kalbim bu kadar kırılmıştı? Neden sürekli ağlamak istiyordum ki? Yoksa olması gereken bu değil miydi? Bana bu öğretilmişti. Yanlış mıydı? Bilmiyordum. Yanlışı veya doğruyu ayırt edemeyeceğim bir noktadaydım. Sınırımı çoktan geçmiştim. O gitmişti. Benim bir sınırım kalmamıştı. O ölmüştü. Ben öldürmüştüm. Biz olamamıştık. Olduysak da çok kısa sürmüştü. Kurtuluştu o. Koçovalıydım ben. O özgürlük demekti, ben ölüm demektim. Benden kurtulmakla en iyisini yapmıştı. Onu kurtarmıştım ama ben yanmıştım. Olsun. Ben yanmaya da alışkındım. Bu zamana kadar kendim için yanmıştım bundan sonra da onun için yanardım. Kim bilir belki de onun için yakardım. Ben Karaca Koçovalı. Bu hikayeyi ben başlatmamıştım ama bitiren kişi ben olacaktım. Belki de biten kişi.

İki aydır uyuduğu her an kabusların esiri olmuştu kız. Uyuduğu her an istisnasız kabus görüyordu ve bu tek bir tane de değildi bazen iki bazen yirmi... Uyanması ise o kadar uzun sürüyordu ki. Kabusta olduğunu biliyor uyanmak için çırpınıyor ama kolay kolay uyanamıyordu. Uyanabildiği zaman da kan ter içinde oluyor ve istemsiz bir şekilde ağlıyor oluyordu. Bu durum artık kızın canını sıkmaya başlamıştı. Ama hala bu kabusların onun hayatını değiştireceğinden bir haberdi... --------------- *Kitap tamamen bana aittir! Herhangi bir telif hakkı ihlali sonucunda yasal işlem başlatılacaktır! Lütfen emeğe saygı gösterelim!* Anlaşıyınız için teşekkür ederim. Keyifli okumalar dilerim...