"Bakın Bengü Hanım, şimdi söyleyeceklerim sizi korkutabilir ancak korkmanızı gerektirecek bir durum yok. Birlikte üstesinden geleceğiz." Doktor hanım destek verici bir sesle konuşsa da sakinleşemiyordum. Ne yani, ölecek miydim ben? Derin bir nefes aldım. "Tamam... Sakinim. Neyim var doktor hanım?" Sanki zor bir şeyi yumuşatmak istercesine baktı gözlerime. "Biliyorum çok gençsiniz, imkansız gibi gelecek ama... Böbrek yetmezliğiniz var hanımefendi." Ben ölecektim! Ben, Ölecektim. Babam öz babam değildi; annem böbreğini vermek istese bile uyumlu değilse ne olacaktı? Ayrıca bana yıllarca baktıkları yetmiyormuş gibi bir de onlardan böbrek mi isteyecektim? "Böbrek bulamazsak ne olacak?" Doktor hanım endişemi anlıyormuşçasına kafasını salladı. "Bengü Hanım, endişenizi anlıyorum. Tanıdıklarınız olmasa da illaki bağışta bulunacak biri çıkacaktır. O gün gelene kadar sizi diyalize alıp iyileşmeniz için elimizden geleni yapacağız." Anlayışla kafamı salladım. Anladığım falan yoktu! Kimseden böbrek dilenemezdim. Kimseye bu illet hastalığı söyleyemezdim. Tek bir çarem bile yoktu! Bu illet şeyi önümde ne kadar ömür varsa saklayacaktım. Ve kimseden organ falan istemeyecektim. Bengü, yıllarca annesi ve üvey olduğunu düşündüğü babasıyla bir mahallede yaşamış bir kızdır. Gayet huzurlu bir hayatı varken bir gün aşırı yorgun hissetmesiyle hastaneye gitmiştir. Bengü, bu yorgunluklarının sebebinin ona ölümü getirecek bir hastalık olduğunu öğrendiğinde bunu annesinden saklamak istemiş ancak başaramamıştır. Bengü`nün hastalığıyla garipleşen annesi ve babasını gözlemlerken, annesinin abisiyle konuşmasına tanık olur. Ve duymaması gereken şeyler duyar... Mesela, annesi sandığı kişinin aslında halası olması gibi. Başlangıç tarihi ; 13 Haziran 2025