Sıradan bir lise öğrencisi olan Jake ve Lana için geceler artık huzur vermemektedir. Her ikisi de zihinlerinin en ücra köşesinde saklı olan gizemli bir kapının—Fiyona Mağarası’nın—önünde bulurlar kendilerini. Bu bir rüya değil, uyanmakta olan kadim bir mirasın ve "Seçilmiş" olmanın ilk sancılarıdır. El ele tutuştuklarında yayılan o tarifsiz ışık, sadece karanlığı değil, boyutlar arasındaki ince zarı da yırtmak üzeredir. Tam bu uyanışın kalbinde, geçmişi bir sis perdesinin ardına saklanmış olan Miolie Odette Madrid durmaktadır. Miolie, başlangıçta onlardan biri gibi görünse de aslında kendi dünyasından yani büyücüler, cadılar ve orinthalların düşman olduğu yerde "sis" elementine hükmeden kadim bir Orinthal’dir. Miolie’nin sahte kimliği olan "Miolie Noir" çatlamaya başladıkça, bilinçaltının derinliklerinden gelen ve tüm dünyayı tehdit eden taklitçi cadı Virelle’nin gölgesi de büyümeye başlar. Jake ve Lana, Miolie’nin rehberliğinde kendi içlerindeki enerjiyi keşfederken; Miolie de kim olduğunu ve neden kaçtığını hatırlamak zorundadır. Kafa karışıklığın ardında Jake ile Lana’nın onu bulmasıyla asıl hikaye başlar ancak bu yolculuk sadece canavarlarla değil, karakterlerin kendi korkularıyla, bilinçaltlarındaki en büyük zayıflıklarla yapılan bir savaştır. "Bilinçaltı Savaşları -Seçilmişler-", bir sona değil, anlam kazandığı yerde başlayan devasa bir serüvene kapı aralıyor. Karakterler kendi kaderlerini yazarken, aslında nesiller boyu sürecek epik bir mücadelenin ilk tohumlarını ekiyorlar. Birbirinden kopması imkânsız üç gencin bu uyanış hikâyesi, okuyucuyu gerçekliğin bittiği ve hayallerin savaştığı o sınır çizgisine davet ediyor.

Ruhunun en izbe kıyılarında yankılanan o tiz yalnızlığın ortasında, her sabah hayata gözlerini mağlup aralamanın kederini bir zırh gibi kuşanan Leyla, hem varlığının hiçe sayılmasından korkan hem de var olmanın yadsınamaz heyecanına kapılıp, henüz keşfedilmemiş bir trajedinin eşiğinde titreyen bir merakla, kendi sonuna doğru sessizce sürüklendi... Korkma Leyla sonunu kucaklamaktan. Herkesten farklı bir sonun yok elbette...

Benim rüya tanımım başkalarının rüyalarında gezmekti. Bu denklemde gördüklerim benim rüyalarım mıydı yoksa başkalarının rüyalarında yaşattıklarım mıydı? Ben insanların rüyalarına girip zihinlerini istediğim yöne çevirebiliyordum. // Bugünü diğer günlerden farklı yapan bir şey vardı ve o şey bana doğru yaklaşıyordu. İçine yıldızları sığdırmış karanlık bir erkek silüetiydi. Farkında olmadan ona yaklaştığım esnada kollarını açmış adımlamaya devam ediyordu. Düşündüğüm tek şey onunla bütün olmaktı. Mıknatıs gibi ona çekiliyordum. Benim göz yakacak aydınlığım onun karanlığındaki yıldızlar ile buluşmak üzereydi. Kollarım boynuna uzanırken aydınlığımın onun karanlığını yutabilme ihtimalini düşündüm. Belki de tam tersi olacak ve o beni karanlığına hapsedecekti. İkisi de olmadı. Derin bir sessizlik vardı. Bu sessizliğin sesini dinlemeye koyuldum fakat hissettiğim şey saf huzur ve derin bir meraktı. "Kimsin sen?"dedim, belimde ve sırtımda hissettiğim ellerin baskısı arttı. "Ben senin sonunum."

𖤐Gece ıssız bir ada kadar sessizken, çöl bir orman kadar serindi.𖤐

Bu öykümün konusu; tekrar eden bir karasinek rüyası... Nasıl çözümlenecek?

Bedenleri yan yanayken ruhen kayıplardı. Gözü intikam arzusuyla boyanmış adam bedenlerini kitli tutarken, bir grup gencin ruhunu oyuncak etmişti kendine. ‘O ve onun gibiler benden en değerlimi aldı. Onlar, Meleğimin yaşadığı korkuyu tatmadan ölmeyecekler.’

... Bu kitabın paylaşılması ya da çalınması durumunda işlem başlatılıcaktır. *Polis ve avukat tanıdımlarım var.