Zamanın iyileştirici bir tarafı olduğuna dair anlatılan o büyük cümlelerin hiçbiri, bu odanın kapısından içeri girememişti. Takvimler, o kapkara gecenin üzerinden tam üç yıl geçtiğini söylüyordu ama benim için her şey her yılın bu zamanlarında hâlâ hastane odasında uyandığım ilk sabah kadar taze ve donuktu. Bu üç yıl içinde halamın evine, bu yeni odama, sabahları uyanıp mutfaktan gelen sesleri dinlemeye bir şekilde alışmıştım. İlk zamanlardaki o tamamen boşalmış, içi boşaltılmış nesne gibi duran halim geride kalmıştı. Kendime küçük, sakin bir rutin kurmuştum. Haftanın birkaç günü gittiğim kütüphane, yürüyüş yaptığım sessiz sokaklar, odamdaki kitaplar... Hayatımı bir şekilde toparlamıştım, kenardan da olsa akıp giden dünyaya ayak uydurabiliyordum artık. Ama Mart ayı geldiğinde, o toparlanan ne varsa yerini görünmez bir ağırlığa bırakıyordu. Havaya sızan o bildik Mart ayazı, caddelerin gri rengi içimdeki o her zamanki durgunluğu sarsıyor, altından hiç geçmeyen bir sızıyı yüzeye çıkarıyordu. Yılın diğer günlerinde saklamayı, rafa kaldırmayı başardığım o ezici üzüntü, tam da bugünlerde göğsümün tam ortasına bir taş gibi oturuyordu.

"Dizlerime gel." dedi itiraz istemeyen sesiyle. Adımlarım kendinden bağımsız hareket etti ve yerimden kalkıp birkaç adımda oturduğu koltuğun yanına geldim. Hafifçe yerinden doğrulup bir elini belime atarak dizlerinin üstüne çekti. Kalçam kalın bacaklarına yerleştiğinde karnımda bir sızı hissettim, kalbim ağzımda atıyordu. "Hala merak ediyor musun, yoksa iki günde hevesin geçti mi?" diye sordu fısıldar gibi. "Heves.. heves etmedim." dedim birden konuşup. O an belimdeki elinin daha da sıkılaştığını hissettim. "Burada ne bulmayı umuyorsun?" diye fısıldadı kulağımın dibine. Ne bulmayı umuyordum? Bu evin içinde, bu adamın kucağında ne işim vardı? Sorunun cevabı benim için de bir düğümdü.

Feminem han jisung Mafya Lee know Yaş farkı fazla vardır! UYARI! FİCDE OLDUKÇA YETİŞKİN SAHNELER OLACAKTIR !!

Bazı insanlar hayata bir adım geriden başlar. Mihri de onlardan biri. Yetimhanenin soğuk duvarlarından çıkıp, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan genç bir kız… Sessiz, dikkatli, kırılgan ama inatla hayatta kalmaya kararlı. Baran Karayel ise bambaşka bir dünya. Ünlü, güçlü, yalnız. Herkesin tanıdığı yüzünün ardında kimsenin konuşmadığı karanlık taraflar var. Kurallarla yaşayan, duygularını kilitlemiş bir adam. İkisi aynı yerde, aynı anda karşılaştığında… Zaman tuhaf bir oyun oynuyor. Mihri, Baran’ın gözlerinde adını koyamadığı bir ağırlık hissediyor. Baran ise Mihri’de, yıllardır görmezden geldiği bir boşluğun yankısını. Bu bir aşk mı, bir hata mı, yoksa sadece iki yaralı ruhun birbirine fazla yaklaşması mı? Geçmiş suskun, gelecek belirsiz. Ve bazı karşılaşmalar vardır… İnsanın hayatını sessizce yerinden oynatır. Çünkü bu hikâye bir aşk hikâyesi değil sadece. Bu, kimsesizliğin neye dönüştüğünün meselesi.

Jisung bir bilim insanıydı ve çok heyecanlıydı çünkü bugün yeryüzüne inmiş 3 uzaylı görücekti ama kim bilebilir dimi aralarından birine aşık olacağını

Minho aşırı serseri bir alfaydı ve ailesi yeni bir yere taşınınca mecbur oraya gitmek zorunda kaldı Aşırı soğuk biriydi Jisung ise okulda hep sorun çıkartan yaramaz bir omegaydı Aşırı yavşak biriydi Peki minhonun taşındığı yer jisungların karşı apartmanı olsa

Babacık taehyung ile bebegi jungkook