Dal serçesi; Melâl`in herşeye rağmen tebessüm etmesi kötü şeylerde bile içindeki serçeyi saklaması ve yalnızlığın ışığını bulup, iç kırgınlıklıklarına kafes ören çocuksu hüznünü elleri altında tutan tatlı bir kızdır.

Dal serçesi; Melâl`in umutsuz iç dünyasına ve yaşadığı tüm zorluklara ve kırgınlıklara rağmen kendini yaralı bir kafes içine sokarak dış dünyanın acılı füsunundan kendini korumaya çalıştığını anlatır.

“Sen bir katilsin,” dedi karanlığın içinde bulunan ses. Bu ses tanıdıktı, bir o kadar yabancı. Tanıyorum ama tanımıyorum gibi bir his veriyordu. Etrafta hiçbir şey yoktu, sadece göz delici bir karanlık. İçimi korkuyla dolduran bir karanlık… ilk defa bir şeyden korkuyordum, ben karanlıktan o ses yüzünden ilk defa korktum. Sorun ne karanlıkta ne de bende, sorun karşımda duran ama göremediğim o kişiydi. Belki gerçek değildi ama kendimi savunma içgüdüsü artık rüyamda bile beni bırakmıyordu. “Ben katil değilim,” dedim ama sesimi ben bile duymakta zorlanıyordum. Nefes alamıyor gibiydim… “Kaç adam öldürdün o zindanda? Sen bir katilsin,” gözlerim karşıya kaydı. Kimdi ki bu? Kendisini görmemi istemeyen biri olmalı. CIDDI SEKILDE YAZDIGIM BIR KITAPTIR KOPYALANAMAZ. HATALARIMI KITABIN BITIMINDE DUZELTECEĞIM.