Bu bir geçmişin veya geleceğin hikâyesi değildi. Onun da dediği gibi, kirletilmemiş bir gök yüzünün meselesiydi.

"8 yaşında bir çocukken, kafana silah dayanması da bir tercihtir. Elinden tutulup parka götürülmen de bir tercihtir." Dedi, insanların tercihleri arasında sıkışıp kalan çocuk. Sonra gülümsedi. "En trajik olanı da ne biliyor musun baba? Bir çocuk sadece sokaklarda oynarken kaybolmaz." "Bunu insanlar öğretti bana." İnsanların bu kadar eğitici oluşuna hayrandı. "Hepsine teşekkür ederim." Dedi, nefretle ve saygıyla. ... Bu kitabı daha önce Wattpad`de yayınlamıştım. Şimdi, yeniden düzenlenmiş hâliyle tekrar yazıyorum. İyi okumalar.