Yirmi dört yaşındaki okuma yazma bilmeyen Altay, anne ve babanın yokluğunda dört kardeşine ve ablasına hem anne hem baba olmak zorundadır. Büyük sorumlulukların, görünmez fedakarlıkların ve her şeye rağmen birbirine tutunmaya çalışan bir ailenin samimi, sert ama sıcacık hikayesi...

Şuan kafamda börküm elimde oklarım ve yayım mutluyum, heyecanlıyım, rahatım. Günümüzde bu şekilde gezmek dikkat çekmese her yere böyle giderdim galiba. Ben kendi kendime düşünürken, "Hazır mısın Hare Hatun!" diye seslendi Ayaz. Bir garibime gitti böyle seslenmesi. Bende yarışma havasına girmeye başladım yavaş yavaş. "Ben hazırım Ayaz Alp sen hazır mısın? " diye bağırarak atış alanına doğru ilerledim. Madem bir oyun oynuyoruz kurallarına göre oynayalım. Ayaz`ın gülümsediğini gördüm, sanki daha da bir keyiflendi. Alana vardım yayımı elime aldım bir deneme çekişi yaptım tam bana uygun yay. Oklarımı tirkeşime doldururken "Ne bakarsın öyle Ayaz Alp yoksa korkar mısın benden de put gibi durarsın orda?" dememle etrafta gülüşmeler oldu. Ayaz`ın hareketlendiğini gördüm o da tirkeşine oklarını doldurmaya başladı. "Korkmam tabi ki de Hare Hatun yenildiğinde ki yüzünü düşünür idim. " dedi keyifle. ... Oklarımı tek tek putaya atarken gözüm Ayaz`ın putasına kaydı benden çokça iyi atış yapıyordu. Kazanmam biraz zor. Bende farklı bir yol izlerim o zaman son kalan 3 okumu normal atmak yerine, diz çökerek attım. Bu şekil attığımı gören arkadaşlarım alkışladılar beni. Atışlar bitti ok toplamaya giderken Ayaz`a baktım donmuş bir şekilde beni izliyordu. Kazanamasam da afilli atış yaparak onu şaşırtabilirim. Şu arkadaki cahil de belki biraz öğrenir kadınların herşeyi başarabileceğini. Hâlâ Ayaz bana bakarken "Ne bakarsın öyle Ayaz Alp şaşırttım mı yoksa seni. "diye konuştum... ...