Yirmi beş yıl önce kurulan bir yalan, iki aileyi kan davasına sürükledi.

O gece yaşananlar “kaçırma” diye anlatıldı… ama gerçek asla anlatılan gibi değildi.

Bu yalanın gölgesinde büyüyen düşmanlık, Dilan ve Baran’ı istemedikleri bir evliliğin içine itti.

Birbirine yabancı iki insan, aynı çatı altında geçmişin yükünü taşımaya zorlandı.

Baran öfkesini saklamayı öğrenirken, Dilan hayatta kalmaya çalıştı.

Ama hiçbir şey sonsuza kadar gizli kalmadı.

Evlilikten sadece iki ay sonra, yıllardır üstü örtülen gerçek sızmaya başladı.

Ve sızan her parça, sadece geçmişi değil… iki ailenin bugünkü düzenini de yıkmaya başladı.

Çünkü o gece bir kaçırma yoktu.

Bir plan vardı.

Ve bu plan, yirmi beş yıldır herkesin inandığı her şeyi baştan sona değiştirecek kadar büyüktü.

Şimdi tek bir soru kaldı:

Kim avdı… kim avcıydı… ve kim yirmi beş yıl boyunca bir yalanın içinde yaşadı?

Birbirinden habersiz taşınan bir miras...

Ve kaderin hiç umulmadık bir anda karşı karşıya getirdiği iki insan.

Efruz ve Ali Murad...

Bazen insan sevdiğiyle değil, ait olduğu yerle imtihan edilir.

"O zaman sana az evvel yeri öptüren at değil inekti."

"Git işine be ! Sana mı kaldı beni yargılamak !"

"Az önce canını kurtardım ,yinede teşekkür edeceğine birde karşındakini azarlıyorsun. Tam bir Şerkeşsin !"

"Sende yaptığı iyiliği insanın gözüne gözüne sokan, çok bilmiş Ganere herifin tekisin !"