Bir hikayem vardı, kendi ellerimle yazdığım. Ancak kaderin cilvesidir ya, bozulmuştu tekrardan tüm hayatım. Kader tüm hayatımı bir çakmakla ateşe verdi, her geçen gün büyüyen bu ateşin altında kendi benliğim sadece küllerim olarak kaldı. Ancak artık o ateş sönmüştü, ve ateşin gölgede bıraktığı kendi benliğim tekrar hayatımı kendi ipleri arasına almıştı. Ve Asya Öncü`den kalan son emareler, yani küller birleşmişti. Ve artık Asya Öncü, tekrardan eski haline dönmüştü. [`Alev Ay` Serisinin, dördüncü ve son kitabıdır. Olay örgüsüne daha hakim olmak isterseniz, ilk üç kitap (sırasıyla) `Alev Ay: Vatan Görevi`, `Alev Ay: Asena`nın Dönüşü` ve `Alev Ay: Ateş ve Gül`e profilimden ulaşabilirsiniz.]

Hayatımda değer verdiğim ve zaafım olan sadece üç şeyim vardı. Mesleğim, vatanım ve ailem... Ama artık bir kişi daha eklenmişti "o" evet, sadece "o". Değişmişti, artık Asya Öncü`nün zaafları değişmişti. Sahiden artık Asya Öncü`de değişmişti... (Alev Ay serisinin üçüncü kitabı. Serinin ilk kitabı `Vatan Görevi`, ikinci kitabı `Asena`nın Dönüşü` önceki iki kitaba da profilimden ulaşabilirsiniz.)

Bizim ülkemize olan bağlılığımız bizi onu canımız pahasına korumayı emrediyordu. Tüm vatanın güvenliği ve sıhhatinden biz sorumluyduk. 1 kişinin kılına bile zarar gelse vebali boynumuzaydı. Biz onları bu kadar önemserken onlar bizi ne kadar önemsiyordu? Bize olan sayvıları neydi? Ve hangi olayla değişecekti... (Alev Ay serisinin ilk kitabı)

Baktığında içini ısıtan, içine nefesini çektiğinde sana umut vadeden, medeniyetin başkenti Ege kıyıları, şimdi yıkım ve ölümün başkentiydi. Hayatı bir yıkımdan ibaret olan Üsteğmen Alçay için bu yeni bir şey değildi. Ancak karşılaştığı manzara kendi vatandaşlarının acı çekişi olmamalıydı. Buraya vatanı için gönüllü olarak gelmiş, gök gözlü Cerrah Akyüz ise bunun için buradaydı. Meslek hayatının büyük bir kısmı sahra hastanelerinde geçmiş Cerrah Akyüz, bu mahal için biçilmiş bir kaftandı. Küllerinden doğacak vatan için, küllerinden doğanlar lazımdı. Veya küllerinden doğmasını sağlayan gök gözlüler.

Bakıldığında içini ısıtan, çektiğin her nefesle burnuna gelen o umut verici deniz kokusu olan, zamanında nice medeniyete ev sahipliği yapmış ve nice yıkılış görmüş Ege kıyıları... Şimdilerde ise molozlardan dolayı ayak basamadığın, baktığında soğukluğu iliklerine kadar hissettiğin ve tek duyduğun ölümün çağrısı olan o çaresizlik hissi veren silah sesleri ile doluydu. Bu kıyılar nicesini görse de bunu hak etmiyordu. Kimse hak edemezdi de. Meslek hayatının büyük bir kısmı sahra hastanelerinde geçmiş gök gözlü Cerrah Sare Akyüz, bu mahal için biçilmiş bir kaftandı ve bu süre zarfında Hayatına hayat demeyen, vatanı ayakta kaldıkça yaşadığını söyleyecek olan Üsteğmen Turan Alçay ile karşılaştı. Ne de olsa küllerinden doğacak vatan için o yaraları diken gök gözlülere ihtiyacı vardı.