Tutsak:bur avukatım ve adaleti savunmak istiyordum fakat bir hatam yüzünden hapishaneye düşmüştüm ama hapishanede bir mahkumla tanıştım ve hayatım değişti.

Müebbet ve idama mahkûm edilmiş suçlular için ruhsal destek verilmek üzere bir psikiyatrist atanır. Psikiyatrist olan Funda, idama mahkûm edilmiş bir adam ile bütün doğru bildiklerinin yanlış olduğunu sorgulamaya başlar. Seanslar sonucun da Funda, ölüme kısa bir zamanı kalan bu adama bir şeyler hissetmeye başlar.

Birgün daha kilit altında uyandım. İdamıma kaç gün veya kaç saat kaldığı hakkında hiçbir fikrim yoktu. Büyük bir belirsizlik ve bıkkınlık arasında kalmıştım. Bıkmış vaziyetteydim. Her an her şey olabilir her an bu ızdıraptan kurtulabilirdim. 6 gündür birkaç parça kuru ekmek ve sudan başka hiçbir şey verilmeden soğuk zindanda tutulmuştum. Üstelik sorun çıkarmamam için tek hücreye konulmuş olmam da cabasıydı. Bu ise bana daha büyük bir ceza olmuştu. YALNIZLIK... Ben normal bir gençtim , hala öyle hissediyorum , gezmeyi sosyalleşmeyi severdim ta ki o güne kadar...

Ülkede mahsur kalmış Nia ülekeden çıkmak için kralın oğlu ile evleniri ve aşkları başlar

Bu gece ayrılıklar, ölümler, lanetler ve terk edilmeler vardı. Gitmenin, terk etmenin zamanı gelmişti. Travmalarımızla yüzleşmezsek bir gün bizi avlardı. Travmalardan, ölümlerden, yalanlardan, lanetlerden, kaçış yoktu. Ve sen hiçbir zaman masum değildin. Aslında doğduğun gün seni kanla mühürlediler. Bu dünyada kimse masum değildi. Herkes kanla mühürlüydü, hem de herkes. Bazıları lanetliydi. O lanetten kaçamamışlardı. Kaçmak, korkaklıktı bu dünyada. Kalmak, cesaret edip yaşamaktı. Mücadele edersen yaşardın, eğer mücadele etmezsen... İdam edilirdin. Verhoyansk, asla yeşil bir yer değildi. Ağaç yoktu, kuşlar uçmazdı, ıssızdı. Her zaman kar yağardı, o karlar kan olarak kabul edilirdi. Mahi hapishanesindekiler bu söylentileri bilirdi, ancak görüntüyü bilemezlerdi. Çünkü onlar gece ve gündüzü hiç görmeyen mahkûmlardı. Mahkûm, ölümün karanlığı demekti. Soytarı ise, cehennemin ateşi demekti... ⛧°.⋆༺ཐི༏ཋྀ󠀮༻⋆.°⛧ "Senin yüzünden," dediğinde su dolduran elim durdu. Ne demeye çalışıyordu yada ne anlatmaya? "Ne?" Yüzündeki o hafif gülümseme ile yüzünü bana çevirdi. "Senin yüzünden." Sesi fazla kederli çıkmıştı. "Buradayım ve bu hayatı yaşıyorum, senin yüzünden. Mutsuzum, sevdiğim herkesi kaybettim, senin yüzünden. Ellerime kan bulaştı, eski masumiyetim yok oldu, senin yüzünden..." Biraz daha yaklaşsa dudaklarımız birleşecekti. Onun yüzünden heyecanlanmıştım. Çünkü beni öpmesini isteyeceğim kadar yakınımdaydı. Ama mutsuzdu, iyi değildi, benim yüzümden... İntikam çoktan başlamıştı. Alacakaranlık olduğunda intikamın ilk dişi çarkı dönecekti. Kalbim atmayı bıraktı; her atış, içimde susturulmuş bir çığlığın yankısıydı. Bu, intikamın ilk perdesiydi. Sessizliğin boğduğu yılların sahnesinde, sonunda ben konuşuyordum. Hem de en yüksek sesimle. Şah bu oyunda geri de duracaktı. Çünkü gerçek güç, zamanı geldiğinde hareket etmeyi bilmekti. Gece bembeyaz tenimin üstüne, karanlık bir lanet gibi çökmüştü. Yıldızlar bile lanetliydi artık. Bu oyunda, karanlık dahil her şey ölümdü. Herkes ölüme bulanmıştı. Bu hikayede masum kalan biri yoktu, herkes ölümdü.