Kendi yarattığımız bu cehennemde hepimiz şeytanın birer hizmetkârıyız. Boynumuza kadar günaha batmış hâlde, nefes almak için alevlerin arasında çırpınıp duruyoruz. Bizi parmağında oynatan şeytanın kurduğu bu günahlarla dolu düzende yaşarken, aslında hepimiz sonumuzun gelmesini bekliyoruz. **********? Burası cehennemin kalbi olarak tanınır; içine giren kişinin ruhunu şeytana satar ve onu sadık hizmetkârlarından birine dönüştürür. Bu kurulu düzen tam yetmiş beş yıldır yedi aile tarafından yönetilmektedir. Her yıl, bu yedi ailenin temsilcilerinin katıldığı toplantılarda yapılan oylamayla masanın lideri seçilir. Kurallar nettir; lider bile bu kuralları değiştiremez. Her temsilci, kendi varisini yetiştirip masaya dâhil etmek için çocukluklarından itibaren onları zorlu eğitimlerden geçirir. Bu sistem yıllarca hiç değişmeden devam etti… ta ki Şahinoğulları`nın temsilcisi, varis olarak kızını aday göstermeye karar verene kadar. O gün, cehennemin dengesi ilk kez sarsıldı.

“Bazı biletlerin üzerine varış yeri yazılmaz. Çünkü o yolun sonu bir şehre değil, bir yok oluşa çıkar.” İstanbul’dan Doğuya doğru giden bir tur otobüsü... İçinde bitirme projesi için yanıp tutuşan üç genç ve onlara tutunan bir arkeolog. Hedefleri; dünyanın en kapalı, en tehlikeli ve en dilsiz bölgesi olan Qharsha-Khaar. Burası öyle bir yer ki; bir fotoğraf makinesinin deklanşörü, bir tüfeğin tetiğiyle aynı sesi çıkarır. Ve deklanşöre bastığınız an, kendi infazınızı başlatmış olursunuz. Kendi sert yasaları ve karanlık inançlarıyla yönetilen bu bölgeye adım attıklarında, sadece bir belgesel çekmeyeceklerini, bir hayatta kalma savaşının tam ortasına düştüklerini fark ettiler. Borahan, her şeyi bir merceğin arkasından izlemenin kendisini koruyacağını sanıyordu; ancak o tozlu sınırdan geçtikleri an, dünyayı izlediği o şeffaf camın aslında kendi sonunu hazırlayan bir kefen olduğunu anladı.