Afra, doğuştan konuşamayan genç bir kızdır. Sessizliği yüzünden çoğu insan onu yanlış tanır; oysa içinde söyleyemediği binlerce cümle vardır. En yakın arkadaşı Atlas ise onun sesi gibidir. Diğer tarafta, acımasızlığıyla tanınan mafya lideri Doğan Devrim vardır. Büyük bir hesaplaşma için Elara`nın kaçırılması emrini verir. Plan kusursuz görünmektedir. Ancak tek bir hata her şeyi değiştirir. Adamlar, Elara yerine yanlış kişiyi, Afra`yı kaçırır. Üstelik bunu hemen fark etmezler. Afra`nın konuşamaması, korkudan hiçbir şey anlatamaması ve kimliğinin doğrulanamaması işleri daha da karmaşık hale getirir. Gerçek ortaya çıktığında ise artık çok geçtir. Afra, mafyanın en tehlikeli sırlarını öğrenmeye başlamıştır. Doğan`ın önünde iki seçenek vardır: Yanlış kişiyi ortadan kaldırıp iz bırakmamak ya da onu yanında tutarak hem kendisini hem de Afra`yı geri dönüşü olmayan bir savaşın içine sürüklemek. Fakat Doğan`ın hiç hesaplamadığı bir şey vardır. Sessiz kalan kişi her zaman güçsüz değildir. Ve bazen en büyük hata, yanlış insanı kaçırmak değil; onu tanımaya başlamaktır.

Gece, abimin ellerine bulaşan kanla başladı; benim üzerime dikilen kefenle son bulacaktı. Ölümümün kurgulanmış videosu ekranlara düştüğünde, abimin çığlığı sessizliğe karışırken ben bir canavarın ininde, buzdan bir kalbin ortasındaydım. Herkes benim öldüğümü sanıyordu, oysa ben onun en derin nefretinin içinde nefes alıyordum. Beni öldürmek için alan adam, gözlerimin içine baktığında orada ölümü değil, kendi karanlığının yansımasını gördü. Namlunun ucu kalbimdeyken, parmağı tetiğe gitmedi. Çünkü cellat, kurbanının gözlerinde ilk kez kendi ruhunu bulmuştu...🥂 Bu tür kurgu sevenler sayfama davetli...💕

Savcilik ağır bir meslek ve ben bu mesleği layığıyla ve en iyi şekilde yerine getireceğim karşımda kim olursa olsun.

Ben sadece ona bakarken o beni görmüyordu bile... En yakın dostuna aşık bir zavalliydım sadece Not: Yıllar önce yazdığım ilk kurgudur.