"Bu evlilik... Gerçek bir evlilik mi olacak?" Sesim kısık çıkmıştı. Sorunun bu olduğunu anlayınca sırıtmaya başladı. "Sen nasıl olsun istersin?" Gözlerimi kırpıştırarak baktım ona. "Ciddi misin?" "Ciddiyim." "Bana bırakıyorsun her şeyi yani?" "Sana bırakıyorum her şeyi yani."

"Kafka’nın dediği gibi, çaresizlik bazen insanın kendi kalbinin gürültüsünden başka bir şey duyamamasıdır. Ve Woolf’un hatırlattığı üzere; en büyük yalnızlık, sığındığın her gökyüzünde biraz daha yabancılaşmaktır. Bu roman; çaresizliğin içinden geçerek kendi kalbine mülteci olanların hikayesidir." "Aşk, her şeyin bittiği yerde başlayan o sarsılmaz inattır; insan unuttuğu şeyleri bile kalbiyle hatırlar. Çünkü mesafe ve zaman sadece teni ayırır, birbirine mühürlenmiş ruhları asla." "Büyük bir acı, ruhun göç etmesidir. İnsan yaşarken de mülteci olabilir; kendi bedeninden, kendi geçmişinden ve kendi ülkesinden kaçmak zorunda kaldığında..." — Stefan Zweig

Sadece dans eden bir kadın ve nişanlısı olmasına rağmen o dansçıya gönlünü kaptıran bir adam ` Aşk mı kazanır yoksa Gurur mu `

Sekiz yıl önce ardında bıraktığı tek şey çocukluğu değildi. Artemis, dedesinin isteğiyle gittiği İtalya`da bambaşka bir dünyanın parçası oldu. Gücün, sadakatin ve ihanetin hüküm sürdüğü bir dünyanın... Şimdi ise tek bir mektup onu yıllar sonra yeniden Türkiye`ye döndürüyor. Mahallesi hâlâ aynı. Ailesi onu bıraktığı yerde bekliyor. Ama Artemis, giden o genç kız değil. Geçmiş, sandığından çok daha canlıdır. Bazı hesaplar yıllarca kapanmaz. Ve bazı isimler, unutulduğu sanıldığı anda yeniden karşına çıkar. İntikamın, ailenin ve suskunluğun iç içe geçtiği bu hikâyede herkesin sakladığı bir sır vardır. Çünkü bu dünyada konuşmak cesaret ister. Ama susmak... Omertà`dır. [Kitap, argo kelime ve davranış içermektedir.]