Büyük çöküşten yıllar, yıllar sonra bir kadın donmuş bedenlerin arasında yürüdü. Kendi elleriyle canlarını aldığı bedenler yerdeydi ama onların anılarından kaçamadı. Ve asla kaçamayacağı başka biri daha vardı. Kieran Vhalor. Onun adı ölümle birlikte anılırdı. Acımasızdı, unutulmuşların prensiydi. Ve gerçeği hatırlatmak için oradaydı. Ama Gözyaşı Şehri’nde yağmur hiç dinmedi. Sis hiç çözülmedi. Gökyüzü gürledi. Rüzgâr, gömülmemiş hatıraları sokaklara sürükledi.. Kuşlar çığlık attı ve Gözyaşı Şehri susmadı. Kadın durdu. Ve son kez sustu. Ne kadar da kutsaldı, Gözyaşı Şehri. Ne kadar da lanetliydi, Gözyaşı Şehri.